Port of Walvis Bay, Port handlowy w Walvis Bay, Namibia

Port Walvis Bay składa się z South Port, portu rybackiego oraz budowanego w styczniu 2019 North Port. Statki docierają do niego torfem wodnym o długości 6,2 km, szerokości 134 m i głębokości 12,8 m. Terminal kontenerowy ukończony w sierpniu 2019 r. ma przepustowość 1,065 mln TEU i może jednocześnie magazynować 3 875 kontenerów.

Walvis Bay pozostawało eksklawą południowoafrykańską do przekazania Namibii w 1994 roku, po czym port przeżył rozkwit. W latach 2006–2009 Botswana, Zambia i Zimbabwe podpisały z Namibią umowy o portach lądowych do składowania i dystrybucji ich towarów importowych i eksportowych; Botswana otworzyła swój w 2015, a Zimbabwe w 2019 roku. Od maja 2014 port rozbudowano o dodatkowe nabrzeża i nowy terminal kontenerowy, ukończony w sierpniu 2019 roku za 4,5 miliarda dolarów namibijskich.

W 1994 roku Walvis Bay przeszło z rąk południowoafrykańskich do Namibii, a od tego czasu rosnący port przyciąga ruch z krajów bez dostępu do morza: Botswany, Zambii i Zimbabwe. Botswana otworzyła tu port suchy w 2015 roku, a Zimbabwe w 2019, służące do składowania i dystrybucji ich towarów importowych i eksportowych. W małym terminalu wycieczkowym zawijał statek St. Helena w drodze na Wyspę Świętej Heleny, Wyspę Wniebowstąpienia i Tristan da Cunha.

Port jest czynną instalacją towarową i rybacką, a nie atrakcją turystyczną, więc dostęp do nabrzeży jest ograniczony. Statki docierają do miejsc postoju torowiskiem wodnym o długości 6,2 km, szerokości 134 m i głębokości 12,8 m. Obejmuje South Port, port rybacki i budowany North Port, a także mały port sportowy i terminal wycieczkowy, przy którym cumował St. Helena.

Holownik Omanda zatonął w porcie około godziny 23 czasu lokalnego 13 stycznia 2015 roku; już o 19:40 kapitan zgłosił napływ dużych ilości wody do maszynowni. Przyczyny nigdy nie ustalono. W porcie znajdują się też latarnia morska na Pelican Point, stocznie i doki pływające oraz strefa wolnocłowa.