Church of Saint John the Baptist, Portugalski kościół kolonialny w Cidade Velha, Belém, Brazylia.

Kościół Św. Jana Chrzciciela przy Placu Líbano w Belém ma plan z dwóch nachodzących na siebie kwadratów: większy tworzy nieregularną ośmioboczną nawę, mniejszy kaplicę główną. Ośmioboczna kopuła z wąskimi oknami w czterech polach należy do nielicznych w miejscowej architekturze. Dwa ołtarze stoją przy szerszych bokach nawy.

Pierwszy kościół w tym miejscu był budowlą z ubitej gliny krytą słomą, wzniesioną w 1622 roku na rozkaz kapitana-majora Bento Maciela Parente. Odbudowany z gliny w 1686 roku, w 1714 stał się jedyną parafią Belém, a w latach 1721–1755 był katedrą i siedzibą trzech pierwszych biskupów Pará. Obecny budynek według projektu Giuseppe Antonio Landiego rozpoczęto w 1772 roku i ukończono 24 czerwca 1777 roku. Hiszpańscy augustianie posługiwali tu w latach 1899–1959; restauracja pod nadzorem architekt Elizabeth Soares została uroczyście zakończona w listopadzie 1996 roku.

Nazwa São Joãozinho, mały Święty Jan, odróżnia kościół od większego São João Batista. Wnętrze zdobią dwa płótna Francisca de Figueiredo, namalowane w Lizbonie w 1774 roku, przedstawiające pielgrzymkę i ścięcie świętego; trzecie zaginęło. Malowidła trompe-l'œil imitują różowy i zielony marmur oraz dodają nisze, balustrady i nieistniejące okna.

Kościół stoi przy placu Líbano, zwanym też Largo de São João, w dzielnicy Cidade Velha, w pobliżu starej katedry. Nieregularna ośmioboczna nawa i centralna kopuła, jedna z nielicznych w miejscowej architekturze, ułatwiają jego odnalezienie pieszo. Budynek jest objęty ochroną IPHAN.

Budynek zawiera malarstwo kwadratury, specjalistyczną technikę z Bolonii, która tworzy optyczną głębię poprzez naturalne światło i precyzyjną kompozycję. Ta forma sztuki zręcznie łączy malowaną architekturę z rzeczywistą strukturą przestrzeni.