Forte de Santo Inácio de Tamandaré, Twierdza kolonialna w Tamandaré, Brazylia.

Forte de Santo Inácio de Tamandaré to kamienna twierdza odbudowana od 1808 roku za gubernatora Caetano Pinto de Miranda Montenegro, o czworobocznym planie i pięciokątnych bastionach w narożnikach w stylu Vaubana. Dwukondygnacyjny budynek od strony lądu mieścił wartownię, prochownię, koszary i kwaterę dowództwa. Od 1902 roku wewnątrz murów stoi latarnia morska Tamandaré.

João Fernandes Vieira kazał wznieść w lipcu 1645 roku w Tamandaré polowy szaniec. Holenderski admirał Jan Cornelisz Lichthart zdobył go i rozbudował po bitwie w zatoce Tamandaré 9 września 1645 roku. Vieira odbudował fort w 1677 roku z kamieni sprowadzonych z Porto Calvo (Alagoas), a Francisco Pinheiro ukończył nowe prace w 1691 roku. Gubernator Caetano Pinto de Miranda Montenegro odbudował go od 1808 roku w stylu Vaubana.

Kaplica fortu została zbudowana dopiero w 1780 roku, pod wezwaniem św. Ignacego, ponad sto lat po odbudowie z 1677 roku. Nazwa miejsca, Forte de Santo Inácio de Tamandaré, łączy to wezwanie z zatoczką Tamandaré, nad którą stoi fort.

Miejsce jest nadzorowane przez Marynarkę Wojenną Brazylii i jest otwarte dla odwiedzających. Zaleca się noszenie solidnych butów, ponieważ struktury kamienne i ścieżki mogą być nierówne.

Twierdza od 1902 roku mieści latarnię morską Tamandaré, a od 1978 podlega jurysdykcji brazylijskiej marynarki wojennej. Tablica pamiątkowa z 1991 roku upamiętnia jej odbudowę za gubernatora Caetano Pinto de Miranda Montenegro, a we wrześniu 1997 roku obiekt zbadało Laboratorium Archeologiczne Uniwersytetu Federalnego w Pernambuco.