Tiwanaku Semi-subterranean Temple, Świątynia prekolumbijska w Tiwanaku, Boliwia.

Półpodziemna Świątynia Tiwanaku to prekolumbijska struktura z westą prostokątnym dziedzińcem, którego ściany kamienne są ozdobione rzeźbionymi głowami i skomplikowanymi monolitycznymi rzeźbami. Projekt wykazuje staranną planowanie z wieloma poziomami i szczegółową pracą kamieniarską.

Dziedziniec zagłębiony zbudowano prawdopodobnie w późnym okresie formatywnym; należy do najstarszych budowli Tiwanaku. W 1932 r. wykop sondażowy Wendella Clarka Bennetta w północnej połowie odsłonił 7,3-metrowy Monolit Bennetta z czerwonego piaskowca i dwie mniejsze stele, prawdopodobnie jeszcze in situ. Carlos Ponce Sanginés i CIAT całkowicie odkopali i zrekonstruowali świątynię w latach 1960–1964.

Rzeźbione kamienne głowy na ścianach świątyni odzwierciedlają znaczenie rytuałów i duchowości w tej starożytnej społeczności andyjskiej. Te twarze pokazują, jak rzeźba odgrywała centralną rolę w życiu religijnym.

Do zagłębionego dziedzińca prowadzą monumentalne schody po stronie południowej; otaczające mury o wysokości około 2 m sprawiają, że posadzka leży poniżej poziomu platformy Kalasasaya. Dziedziniec ma około 26 na 28 m. Stanowisko leży na dużej wysokości w Andach, więc przed zwiedzaniem warto się zaaklimatyzować.

Ściany dziedzińca pokrywa 175 wykutych w tufie wulkanicznym ludzkich głów, z których żadna nie jest taka sama. Większość znaleziono jeszcze osadzone w murze lub tuż u jego podstawy, ale po stronie północnej wiele leżało rozrzuconych do 6 m od ściany. Odkryto tu także blok bazaltu z ikonografią Tiwanaku, dziś w Museo Lítico de Tiwanaku.