Church of the Archbrotherhood of Saint Francis of Assisi, Kościół kolonialny w Sabará, Brazylia

Kościół Arcybractwa Świętego Franciszka z Asyżu ma jedną nawę i prezbiterium, wzniesione z muru kamiennego. Fasada ma centralne drzwi zwieńczone reliefem, niszą i franciszkańskim emblematem, a powyżej dwa okna z balkonem i falisty fronton między dwiema wieżami dzwonnymi z piramidalnymi iglicami. Prezbiterium mieści duży drewniany ołtarz w formie stopniowanego tronu i malowany sufit z Matką Bożą Anielską otoczoną Ewangelistami.

Świątynia powstała w 1761 roku jako prosta kaplica Arcybractwa Sznura św. Franciszka Ludzi Pardos, poświęcona Najświętszej Maryi Pannie Królowej Aniołów. 6 lipca 1772 roku bractwo otrzymało zgodę na wzniesienie dużego kościoła, lecz ponieważ było ubogie, prace postępowały wolno i nigdy nie zostały całkowicie ukończone. Ożywiły się w latach 1798–1805; wieże ukończono w 1849 roku, a pierwotną kaplicę wewnątrz rozebrano dopiero w 1864 roku.

Bractwem, które ją wzniosło, jest Arcybractwo Sznura Świętego Franciszka Ludzi Pardos, założone w 1761 roku, które najpierw poświęciło prostą kaplicę Matce Bożej Królowej Aniołów. Wielki Tydzień pozostaje tu najważniejszy: w Wielki Czwartek otwiera się grób Chrystusa z czczoną figurą Pana Umarłego, a noc czuwa się podczas Velório de Cristo, tradycji liczącej około 300 lat. Procissão do Fogaréu, założona około 1850 roku, wyrusza stąd do kaplicy Nosso Senhor Bom Jesus z figurą Matki Bożej Bolesnej.

Kościół stoi na zboczu w historycznym centrum Sabary; dojście prowadzi pod górę, a okoliczne ulice są strome i brukowane. Wchodzi się przez środkowy portal zwieńczony franciszkańskim emblematem; za łukiem tęczowym otwiera się prezbiterium z malowanym stropem i stopniowanym ołtarzem. Ołtarze boczne i ambony w nawie najlepiej widać w porannym świetle. Budowla jest czynnym kościołem parafialnym i zabytkiem wpisanym na listę IPHAN; podczas nabożeństw zwiedzający pozostają w nawach bocznych.

Pierwotna kaplica z 1761 r. przetrwała wewnątrz nowych murów aż do rozbiórki w 1864 r.; kościoła nigdy nie ukończono w całości. Relief w steatynie na portalu wykonał Domingos Pinto Coelho, czynny w 1822 r., który wyrzeźbił też ponadnaturalnej wielkości Matkę Bożą Anielską i Martwego Pana pod mensą ołtarza.