Igreja de Nossa Senhora da Glória do Outeiro, Kościół barokowy na wzgórzu Outeiro w Glória, Brazylia.

Igreja de Nossa Senhora da Glória do Outeiro to kościół barokowy zbudowany na wzgórzu w Glória, z dwiema połączonymi pokojami ośmiokątnymi i charakterystycznymi błękitnymi i białymi portów kaflami. Kwadratowa wieża wieńczy strukturę i tworzy wyważony wygląd zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz.

W tym miejscu stała XVII-wieczna pustelnia, gdy Cláudio do Amaral Gurgel przekazał w 1699 roku ziemię bractwu Glória. Obecny kościół poświęcono w 1739 roku, a tradycja przypisuje projekt inżynierowi wojskowemu José Cardoso Ramalho. Po przybyciu dworu portugalskiego w 1808 roku ochrzczono tu w 1819 roku księżniczkę Marię da Glória, a następnie Pedra II i księżniczkę Isabel; w 1839 roku Pedro II nadał bractwu tytuł „cesarski”.

Bractwo zarządzające kościołem otrzymało od Dom Pedro II tytuł „cesarski” w 1839 roku, po osiedleniu się portugalskiej rodziny królewskiej w Rio w 1808 roku. Księżniczka Maria da Glória, późniejsza Maria II Portugalska, została tu ochrzczona w 1819 roku, a następnie Dom Pedro II i księżniczka Izabela. Niebiesko-białe azulejos z Lizbony w nawie, ułożone w latach 1735–1740, przedstawiają sceny biblijne; te w zakrystii – sceny myśliwskie.

Kościół wznosi się na Outeiro da Glória, na który wchodzi się pieszo od strony dzielnicy Glória; taras i niski biały mur z krzyżem pośrodku tworzą dziedziniec przed wejściem. XIX-wieczne osuszenia i nasypy odsunęły linię brzegową o około 200 metrów, więc kościół nie wychodzi już bezpośrednio na wodę. Wejście prowadzi przez sklepioną galileę u podstawy wieży.

Plan z dwóch oktogonów, z nawą w jednym i zakrystią w drugim, nie ma precedensu w Brazylii ani wyraźnego odpowiednika w Portugalii. Kafle w zakrystii przedstawiają sceny łowieckie, a nie biblijne, a portale z kamienia lioz sprowadzono z Lizbony w drugiej połowie XVIII wieku.