Gruta de Santa Luzia park, Park ekologiczny w Mauá, Brazylia

Gruta de Santa Luzia to park miejski o powierzchni 450 899,68 m² w Mauá, złożony z resztek rodzimego lasu atlantyckiego i terenów zalesionych eukaliptusem. W jego wnętrzu naturalna jaskinia kryje jedno ze źródeł rzeki Tamanduateí. Przy wejściu parterowy budynek z żółtą elewacją i ciemnoniebieskim cokołem nosi napis „PARQUE MUNICIPAL GRUTA DE SANTA LUZIA” oraz geometryczne kształty obok słowa „Mauá”.

Obszar należał prawdopodobnie do benedyktyńskiego gospodarstwa między XVI a XVIII wiekiem, później stał się Sítio Itapeva lub Sítio da Pedra Grande, gdzie główną działalnością gospodarczą były kamieniołomy granitu. Kamieniarze zwani escarpelinos przemywali w źródle w grocie oczy zranione odłamkami, wzywając św. Łucję, której wizerunek obnoszono w procesji po dzielnicach Mauá i tam umieszczono. Na początku 1974 r. gmina utworzyła Parque da Gruta, przemianowany w 1992 r. na Parque Ecológico de Mauá dzięki środkom IBAMA.

W grocie znajduje się figura św. Łucji, patronki oczu, noszona w procesji po dzielnicach Mauá i pozostawiona tam na wiele lat. Kamieniarze zwani escarpelinos, którzy cięli bloki granitu, przemywali w wodzie źródła odłamki kamienia raniące oczy, wzywając jej opieki. Nazwa parku pochodzi od tej groty.

Park zajmuje 450 899,68 m² i graniczy z obszarem ochrony źródeł, dlatego wstęp podlega zasadom obowiązującym w obszarze chronionym. W tygodniu przychodzą głównie osoby powyżej 30. roku życia na aktywność fizyczną, w weekendy rodziny. Klasy szkolne biorą udział w nadzorowanych ścieżkach po wcześniejszym zgłoszeniu. Woda ze źródła nie nadaje się do picia: badanie Centro Universitário Fundação Santo André (2007–2008) wykazało mikroorganizmy pochodzące z ludzkich odchodów około 300 m od groty.

Grota jest naturalną jaskinią, w której bije jedno ze źródeł rzeki Tamanduateí. Kamieniarze, zwani escarpelinos lub canteiros, obmywali w tej wodzie odłamki granitu, które raniły im oczy, wzywając opieki św. Łucji, katolickiej patronki oczu. Figurę świętej obnoszono w procesji po dzielnicach Mauá i umieszczono w grocie, gdzie pozostała przez wiele lat. Dokumentację speleologiczną groty wykonało Grupo Pierre Martin de Espeleologia.