Park Narodowy Mburucuyá, Park narodowy w Departamencie Mburucuyá, Argentyna.

Park Narodowy Mburucuyá zajmuje 17 682 hektary w departamencie Mburucuyá, prowincja Corrientes, około 150 km od miasta Corrientes. Łączy trzy zbiorowiska roślinne: wilgotne Chaco z palmami caranday, sawanny palm yatay w Espinal oraz płaty lasu paranańskiego. Wysokie palmy yatay o nagich szarych pniach i wachlarzowatych koronach górują nad pożółkłą trawą, a piaszczysta droga biegnie pod sklepieniem liści.

Park uzyskał status ochrony w 2001 roku po tym, jak Dr. Troels Myndel Pedersen i Nina Sinding przekazali majątek Santa Teresa i Santa María. Te tereny prywatne zostały następnie przekształcone w park narodowy pod zarządem rządowym.

Nazwa Mburucuyá pochodzi z języka guaraní i oznacza kwiat męczennicy (mburucuyá). Guaraní zamieszkujący te tereny uprawiali kukurydzę, dynię, bawełnę, fasolę, yerba mate i maniok na działkach wsi, wymieniając nadwyżki z innymi ludami. XX-wieczne budynki w parku to kwatery robotników bydlęcych oraz domy właścicieli i administratorów.

Park leży około 150 km od miasta Corrientes, w północno-zachodniej części prowincji Corrientes, a dojazd zapewnia droga prowincjonalna 86, która przecina część obszaru chronionego. Gleby są piaszczysto-gliniaste, zalegające na warstwie iłu, a opady wynoszą około 1300 mm rocznie bez pory suchej, więc grunt może pozostawać wilgotny. Estero de Santa Lucía, teren podmokły w parku, skupia główne populacje ryb.

Obszar położony jest na skrzyżowaniu trzech różnych regionów ekologicznych: Wilgotnego Chaco, Espinal i Lasu Paranaense. Ta lokalizacja pozwala na współistnienie gatunków zwierząt i roślin, które normalnie żyłyby w oddzielonych regionach.