Ojos del Salado, Drzemiący wulkan na granicy Chile i Argentyny

Nevado Ojos del Salado to drzemiący wulkan złożony na granicy Argentyny i Chile, wysoki na 6893 metry, najwyższy wulkan na Ziemi i najwyższy szczyt Chile. Jego górne partie tworzą nakładające się dacytowe kopuły lawowe, potoki lawy i ponad 20 kraterów, a w szczelinach kanciastego gruzu zalega skąpy lód.

Polscy wspinacze Jan Alfred Szczepański i Justyn Wojsznis jako pierwsi zdobyli szczyt w lutym 1937 roku. Dekady później ekspedycje wzbudziły zainteresowanie odkryciami archeologicznymi w pobliżu szczytu, prawdopodobnie wskazującymi na ceremonialne wykorzystanie przez Inków.

Nazwa odnosi się do Río Salado, słonej rzeki, którą polska wyprawa podążała w 1937 roku, aby dotrzeć do góry; w Chile i Argentynie ojo oznacza zwykle źródło. Masyw ma dwa szczyty, wschodni czyli argentyński i zachodni czyli chilijski, nazwane od kraju, z którego łatwiej do nich dotrzeć.

Dwa schroniska na 5100 metrów i 5750 metrów oferują punkty odpoczynku dla wspinaczy podejmujących wejście między październikiem a majem. Niezwykle rzadkie powietrze na tej wysokości sprawia, że stopniowa aklimatyzacja jest niezbędna przed zbliżeniem się do szczytu.

Stałe jezioro kraterowe na wschód od głównego wierzchołka leży na wysokości 6480–6500 metrów i jest najwyżej położonym jeziorem na Ziemi. Szczyt dzieli się na dwie skalne wieże oddalone o około 50–60 metrów, rozdzielone 30-metrową szczeliną; argentyński pomiar z 2003 roku wykazał, że zachodnia, chilijska wieża jest wyższa o 54 ± 5 cm.