Basílica del Santísimo Sacramento, Bazylika mniejsza w Retiro, Buenos Aires, Argentyna

Bazylika Najświętszego Sakramentu stoi przy San Martín 1039 w Retiro; jej fasada z jasnobrązowego i piaskowego kamienia wznosi się w trzech członach z trzema głębokimi łukowymi wejściami, szerszym środkowym pod ciemnym metalowym daszkiem. Dwa człony wieżowe z rzędami łukowych okien kończą się kopułami z zielonej dachówki zwieńczonymi krzyżami, a między nimi stoi grupa rzeźbiarska z krzyżem. Wnętrze neogotyckie ma trzy nawy z witrażami, granit z Baveno i Wogezów, marmur czerwony z Werony i biały z Carrary; jest pięć wież, trzy z przodu i dwie przy absydzie.

Mercedes Castellanos de Anchorena zleciła budowę kościoła, wzniesionego w osiem lat przez architektów Coulomba i Chauveta i nadzorowanego przez przełożonego Zgromadzenia Najświętszego Sakramentu, który wybierał materiały. Styl jest eklektyczny, wzorowany na katedrze w Angoulême. Źródła różnią się co do konsekracji: 1914 lub 1916. Anchorena, mieszkająca w Palacio Anchorena około 150 metrów dalej, spoczywa w krypcie.

Kościół jest poświęcony wieczystej adoracji Najświętszego Sakramentu i inaczej niż w innych bazylikach z tego okresu nie wyeksponowano w nim stołu ofiarnego. Stał się wybieranym miejscem ślubów wyższych sfer Buenos Aires. W krypcie spoczywają szczątki Mercedes Castellanos de Anchorena, fundatorki budowli, która mieszkała około 150 metrów dalej, w Palacio Anchorena.

Kościół stoi przy ulicy San Martín 1039 w dzielnicy Retiro, około 150 metrów od Palacio Anchorena. Jest to czynne miejsce kultu, więc strój i zachowanie powinny odpowiadać wizycie podczas nabożeństw. Główne wejście to szeroki środkowy łuk pod ciemnym metalowym daszkiem; dwa boczne łuki prowadzą do tego samego trzynawowego wnętrza.

Organy zbudowane przez Mutin-Cavaillé-Coll w 1912 i zamontowane w 1915 mają 4980 piszczałek z cyny, ołowiu, sosny i cynku w 73 registrach i czterech manuałach. To największe organy w Ameryce Południowej i największy instrument Cavaillé-Coll poza Francją. Charles Mutin był obecny na inauguracji w 1915 roku, gdy zagrano V Symfonię Widora.