Basílica de San Carlos Borromeo y María Auxiliadora, Bazylika katolicka w Buenos Aires, Argentyna

Bazylika San Carlos Borromeo y María Auxiliadora to kościół salezjański w dzielnicy Almagro w Buenos Aires, w lombardzkim stylu neoromańskim, z ośmiokątną kopułą o wysokości 45 metrów, zwieńczoną pięciometrową figurą Maryi Wspomożycielki. Wieża dzwonna sięga 64 metrów do krzyża. Wnętrze ma trzy poziomy połączone schodami po obu stronach ołtarza głównego: kryptę z 16 ołtarzami, kościół środkowy i kościół górny z galeriami.

Kamień węgielny został poświęcony 24 czerwca 1900 roku przez biskupa Antonio Sabatucciego, delegata papieża Leona XIII, a rodzicami chrzestnymi byli prezydent Julio Argentino Roca i Teodelina Fernández de Alvear. Włoski architekt Ernesto Vespignani, brat salezjańskiego kapłana José Vespignaniego, kierował pracami od 1901 roku. Kościoły środkowy i górny poświęcono 1 maja 1910 roku, a Pius XII podniósł świątynię do godności bazyliki mniejszej 12 czerwca 1942 roku.

Społeczność salezjańska kształtowała to miejsce od jego początków, czyniąc je centrum kultu i zebrań duchowych. Trzywątkowa struktura i organy tworzą przestrzeń, gdzie ludzie wciąż przychodzą do modlitwy i koncertów.

Główne wejście znajduje się na rogu alei Hipólito Yrigoyen i ulicy Quintino Bocayuva. Dwie klatki schodowe po bokach głównego ołtarza prowadzą ze środkowej świątyni do górnej świątyni i camarín Matki Bożej; poniżej znajduje się krypta z 16 ołtarzami. Msza odprawiana jest codziennie, dostępna jest spowiedź.

Organ Carlo Vegezzi Bossi pochodzi z 1910, a nie z 1911 roku: zbudowany we Włoszech, został w 1911 roku zainaugurowany przez wirtuoza Luisa Ochoę w obecności kompozytora Pietro Mascagniego. Uchodzi za jeden z najznakomitszych organów Buenos Aires.