Laguna de los Padres, Naturalny rezerwat jeziorny koło Mar del Plata, Argentyna

Laguna de los Padres to płytkie jezioro około 12 mil na zachód od Mar del Plata, długie na 2 065 m i szerokie na 1 701 m, z mulistym dnem porośniętym glonami, sitowiem i gambarussą. Otaczają je lasy eukaliptusowe i sosnowe, krzewy curro oraz najdalej na południe wysunięte stanowisko drzew tala. Grobla łączy brzeg z małą wyspą, przy której znajduje się pomost dla łodzi wiosłowych.

13 listopada 1746 roku jezuici José Cardiel i Tomás Falkner zatknęli krzyż nad brzegiem jeziora i założyli misję Nuestra Señora del Pilar del Vuulcan. Do 1 stycznia 1751 roku żyło tam około 1200 tubylców, co pozwoliło gubernatorowi Buenos Aires podpisać akt założenia Pueblo del Pilar, pierwszej oficjalnie założonej miejscowości na południe od rzeki Salado. Wobec konfliktów z kacykiem Nicolásem Cangapolem ojciec Matías Stroebel poprowadził jeszcze tego samego roku exodus. Misję odbudowano w XX wieku przy głównym wejściu pod kierunkiem historyka Guillermo Furlonga Cardiffa.

Nazwa jeziora pochodzi od ojców jezuitów, którzy założyli tu w 1746 roku misję Nuestra Señora del Pilar; hiszpańskie mapy z tego okresu nazywały je Laguna de las Cabrillas, jeziorem kóz, choć licznie występowały tu jelenie pampasowe. Pobliskie gospodarstwo, w którym jako dziecko krótko mieszkał José Hernández, autor Martín Fierro, mieści dziś Museo Municipal José Hernández.

Wjazd znajduje się przy 12,5 km drogi krajowej 226, około 12 km od centrum Mar del Plata. Rezerwat o powierzchni 687 hektarów dzieli się na trzy strefy: niedostępną strefę ścisłą, strefę ochronną dostępną pieszo oraz strefy intensywnego użytkowania, gdzie dozwolona jest rekreacja. Łodzie wiosłowe wypływają z przystani na małej wyspie połączonej z lądem groblą; jednostki z silnikiem spalinowym są zabronione.

Nazwa jeziora pochodzi od ojców jezuitów, lecz hiszpańskie mapy z XVIII wieku nazywały je Laguna de las Cabrillas, „jeziorem kóz”, choć kóz tam nie było: licznie występował jeleniec pampasowy. Rezerwat chroni też najdalej na południe wysuniętą populację drzew tala i kilka bzów.