Huaca Prieta, Stanowisko archeologiczne prekolumbijskie w Magdalena de Cao, Peru

Huaca Prieta to prekolumbijskie stanowisko w prowincji Ascope w departamencie La Libertad, w pobliżu ujścia rzeki Chicama na wybrzeżu Peru. Wzgórze składa się z warstw popiołu, kamieni, szczątków roślinnych i złóż muszli gromadzonych przez tysiące lat.

Wykopaliska prowadzone przez Juniusa B. Birda od 1946 roku dostarczyły dowodów na istnienie jednej z najwcześniejszych osad ludzkich na kontynencie amerykańskim, ze śladami ludzkiej aktywności sprzed około 14.500 lat. Późniejsze badania potwierdziły długą historię osadnictwa i rozwój wczesnych form życia przybrzeżnego.

Nazwa stanowiska pochodzi od ciemnej barwy gruntu, powstałej z popiołu i odpadków organicznych gromadzonych przez pokolenia. Tkaniny bawełniane wykonywano bez krosna, technikami splatania, pętelek i węzłów, a zdobią je motywy zoomorficzne, m.in. kondory i dwugłowe węże. Edward Lanning porównał tykwę z wypalonym wizerunkiem kociej twarzy do motywów kultury Valdivia z Ekwadoru.

Huaca Prieta leży 5 km na północ od ujścia rzeki Chicama, w kompleksie El Brujo obok Huaca Cao Viejo i Huaca Cortada. Dojazd odbywa się od caleta El Brujo w prowincji Ascope; sucha okolica daje mało cienia, a płaski szczyt jest wystawiony na wiatr znad Pacyfiku.

Badania z 2016 roku odkryły tutaj bawełnianą tkaninę z barwieniem indygo, która ma około 6.000 lat. To odkrycie jest uznawane za najwcześniejszy dowód użycia indygo w produkcji tekstylnej na świecie.