Capilla Cristo Pobre, Kaplica w regionie Junín, Peru.

Capilla Cristo Pobre to neogotycki kościół w Jauja w regionie Junín, zbudowany w latach 1920–1928 według projektu francuskiego księdza Louisa Grandina Blottieere. Jej jasnoszara, rzeźbiona fasada ma dwie symetryczne wieże z wysokimi ostrołukowymi otworami, środkowy szczyt zwieńczony krzyżem i drewniane dwuskrzydłowe drzwi w głównym portalu. Sklepienie ma 11,7 m wysokości, a wieże sięgają 20 m.

Kaplica Cristo Pobre powstała w latach 1920–1928 i została poświęcona 15 czerwca 1922 roku przez biskupa E. Lissona, a jej chrzestnymi byli Augusto B. Leguía i jego żona Lola. Francuski ksiądz Louis Grandin Blottieere z parafii w Jauji zaprojektował ją jako neogotycką replikę paryskiej Notre-Dame. Początkowo służyła jako schronienie dla chorych na gruźlicę przybywających do sanatorium Domingo Olavegoya, a 9 lipca 2010 roku uznano ją za dziedzictwo kulturowe narodu.

Kaplicą opiekują się Hijas de la Caridad, a jej drewniany ołtarz poświęcony jest Virgen Milagrosa. Wokół wiszą francuskie obrazy Drogi Krzyżowej oraz figury Cristo Pobre i francuskiego kapłana św. Wincentego à Paulo, którego upamiętniają rzeźby na fasadzie.

Kaplica stoi w centrum Jauja, na skrzyżowaniu ulic San Martín i Colina, obok szpitala Domingo Olavegoya i Colegio Nacional de Mujeres San Vicente de Paúl, kilka kroków od Plaza de Armas. Budynek otacza żelazna krata. Jauja leży na wysokości około 3400 m n.p.m., więc warto dać sobie czas na aklimatyzację.

Kaplica powstała w latach 1920–1928 jako schronienie dla chorych na gruźlicę przybywających do Jauji do sanatorium Domingo Olavegoya. Poświęcono ją 15 czerwca 1922 r. przez biskupa E. Lissona, a rodzicami chrzestnymi byli prezydent Augusto B. Leguía i jego żona Lola. 9 lipca 2010 r. uznano ją za dziedzictwo kulturowe narodu.