Maras solar salterns, Tarasowe baseny solne w Świętej Dolinie, region Cusco, Peru.

Saliny Maras to przesunięta siatka płytkich prostokątnych basenów na zboczu Qaqawiñay, obramowanych murami oporowymi z nieregularnych kamieni i gliny. Każdy basen ma około pięciu metrów kwadratowych i trzydzieści centymetrów głębokości, zasilany słonym źródłem przez kanał główny rozgałęziający się na mniejsze. Źródła podają od około 4 500 do 5 000 basenów.

Sól wydobywano w Maras od Wczesnego Horyzontu; w sektorze Pakallamoqo znaleziono ceramikę Chanapata z Wczesnego Okresu Przejściowego oraz fragmenty Killke (1000 n.e.) i inkaskie. W XVI i XVII wieku kopalnie pozostawały w rękach potomków Inków, takich jak Don Felipe Topa Yupangui i Don Alonso Titu Atauchi; dekret królewski z 1 listopada 1591 roku zapisał ich podział między rodziny i wspólnoty.

Około 400 rodzin jest właścicielami basenów, które pozostają w rękach rodzin i przechodzą z pokolenia na pokolenie; basen można sprzedać tylko innemu mieszkańcowi Maras lub Pichingoto. Właściciele zajmują się wydobyciem i utrzymaniem, a spółdzielcza firma Marasal odpowiada za magazynowanie, sortowanie i sprzedaż, dzieląc zyski według liczby basenów każdej rodziny.

Teren jest otwarty codziennie od 6:00 do 18:00 i znajduje się około 50 kilometrów na północny zachód od Cusco, dostępny w ciągu godziny jazdy drogą, przy czym pora sucha od maja do września oferuje najlepsze warunki do zwiedzania.

Solanka pochodzi ze słonego źródła u szczytu zbocza, które zasila główny kanał rozgałęziający się na mniejsze kanały doprowadzające wodę do każdego basenu. Każdy basen daje około 200 kg soli miesięcznie, a basen można sprzedać tylko innemu mieszkańcowi Maras lub Pichingoto.