Chilca

Chilca (Pueblo 1) to stanowisko archeologiczne z pozostałościami osad przybrzeżnych rozciągającymi się na około 2 hektarów. Ruiny ujawniają okrągłe mieszkania zbudowane z trzcinę i grubych trzcinowatych drążków, każde o szerokości około 2,5 metra, pokazując, jak pierwsi ludzie budowali domy w tym pustynnym regionie blisko oceanu.

Wykopaliska w latach 60. XX wieku przez archeologa Fredderica Engela ujawniły szczątki datujące się na około 3750 roku p.n.e., ujawniając, że ludzie stale zamieszkiwali to miejsce przez około 1200 lat. Osada została opuszczona około 2300 roku p.n.e., co stanowi jedną z najstarszych znanych wspólnot przybrzeżnych we wczesnej Ameryce Południowej.

Mieszkańcy rozwinęli specjalne praktyki pogrzebowe, które ujawniają, jak czuwali nad zmarłymi i cenili poszczególne przedmioty. Opakowania z trzciny i bawełny, wraz z naszyjnikami umieszczonymi w grobach, pokazują ustalene zwyczaje honorowania ważnych momentów w życiu wspólnoty.

Stanowisko położone jest około 70 kilometrów na południe od Limy i zaledwie 3 kilometry od Oceanu Spokojnego w suchym otoczeniu pustynnym. Odwiedzający powinni spodziewać się minimalnej ochrony przed warunkami pogodowymi i zaplanować przybrzeżną lokalizację przy przygotowaniu wizyty.

Mieszkańcy łączyli połów ryb za pomocą haków wykonanych z kolców kaktusa z uprawą słodkich ziemniaków, fasoli lima i dyni na pustyni. Ta kombinacja morskich i rolniczych źródeł pożywienia pozwoliła im rozwijać się w w innym wypadku surowym krajobrazie.