Iglesia del Sagrado Corazón de Jesús, Budynek kościoła w Santiago Centro, Chile

Iglesia del Sagrado Corazón de Jesús to neoklasyczny kościół parafialny przy Avenida Libertador General Bernardo O'Higgins, na granicy Santiago Centro. Wejście tworzy portyk z dwiema kolumnami doryckimi, nad nim rzeźba Najświętszego Serca i jedyna wieża dzwonna. Wnętrze jest surowe, bez wystawnych zdobień.

Miejsce zaczęło się od małej kaplicy Pía Sociedad Zambrano, nazwanej imieniem księdza José Ignacio Zambrano, obok której wincencjanie zbudowali szkołę nowicjatu. Szkoła przeniosła się do Providencia w 1894 roku, a na jej miejscu działały Szkoła Normalna, a później Instituto Zambrano. Kaplica została podniesiona do rangi parafii 30 października 1912 roku. W 1977 roku kardynał Raúl Silva Henríquez uczynił parafię siedzibą Vicaría Social Obrera.

Parafia pielęgnuje pamięć kardynała Raúla Silvy Henríqueza, który w 1977 roku uczynił ją siedzibą Vicaría Social Obrera; msze i spotkania społeczne wciąż przypominają tę instytucję i kardynała. Rzeźba Najświętszego Serca Jezusa nad doryckim portykiem, pod jedyną wieżą dzwonną, jest elementem rozpoznawanym przez przechodniów na Alamedzie.

Kościół stoi przy Avenida Libertador General Bernardo O'Higgins, na granicy Santiago Centro i Estación Central, blisko dworca kolejowego, dlatego pobożni podróżni zatrzymywali się tu przed podróżą pociągiem lub po niej. Jedyna wieża dzwonna i rzeźba Najświętszego Serca nad doryckim portykiem są widoczne z alei.

Świątynia została podniesiona do rangi parafii 30 października 1912 r. W 1977 r. kardynał Raúl Silva Henríquez założył tam Vicaría Social Obrera, która obrała parafię na swoją siedzibę; nadal odprawiane są tam msze i spotkania przypominające tę instytucję i pamięć kardynała.