Basílica de Nuestra Señora del Perpetuo Socorro, Bazylika mniejsza w Santiago, Chile

Bazylika Matki Bożej Wieczystej Pomocy to neogotycka świątynia z żelbetu, długa na 68 metrów i szeroka na 30, z pięcioma nawami, z których ukończono tylko trzy. Dwie najwyższe iglice sięgają 55 i 65 metrów, a krzyż na wieży środkowej, osadzony w 1913 roku, ma około 4 metrów wysokości i waży około 500 kg. Kolumny wewnętrzne to monolity przywiezione wozami zaprzężonymi w woły z San José de Maipo w latach 1906–1907.

W 1876 roku do Chile przybyli misjonarze redemptoryści, a rodzina Ugarte przekazała działkę aktem notarialnym w tym samym roku; kamień węgielny poświęcono 11 grudnia 1904 roku. Belgijski architekt Gustave Knockaert, zwany bratem Gerardo, zaprojektował neogotycką świątynię, a Huberto Boulangeot był architektem na budowie. Trzęsienie ziemi w Valparaíso w 1906 roku wymusiło wzmocnienie planów, a w 1912 roku pod kierunkiem inżyniera Juana Tonkina rozpoczęto prace w żelbecie. W 1926 roku Stolica Apostolska ogłosiła ją bazyliką mniejszą — pierwszą na świecie poświęconą Matce Bożej Nieustającej Pomocy.

Bazylika służy jako centralne miejsce, gdzie katoliccy wierni zbierają się do modlitwy i uczestnictwa w celebracjach religijnych. Jej obecność w dzielnicy uczyniła ją ważnym duchowym domem dla wielu rodzin z społeczności.

Bazylika jest dostępna z głównej ulicy i znajduje się w dobrze ugruntowanej części dzielnicy. Odwiedzający powinni przeznaczyć czas na msze i być świadomi, że specjalne wydarzenia mogą wpłynąć na godziny wizyt.

Ośmiu z 28 planowanych witraży i rozeta nigdy nie zakupiono z powodu kryzysu saletrowego i I wojny światowej; te otwory pozostały wypełnione przezroczystym szkłem. Francuskie organy firmy Neuville Frères pochodzą z 1897 roku i zostały uznane za Pomnik Historyczny.