Tupungatito, Aktywny stratowulkan w Andach Środkowych, Chile

Tupungatito to kompleks wulkaniczny na granicy Chile i Argentyny, 80 km na wschód od Santiago, złożony z wypełnionej lodem kaldery o szerokości 5 km i grupy dziesięciu kraterów na północy. Cztery kratery zachodzą na siebie, a jeden leży na stożku piroklastycznym o szerokości 4 km. W kraterach znajdują się trzy jeziora kraterowe, jedno turkusowe i silnie kwaśne.

Luis Risopatrón, przewodniczący chilijskiej komisji granicznej, nadał wulkanowi nazwę w 1897 roku i zgłosił go jako czynny. Pierwsze wejście odbyło się prawdopodobnie w 1907 roku za sprawą K. Griebela, H. Gwinnera, L. Hanischa, K. Heitmanna i J. Philippiego. Erupcje odnotowano w latach 1959, 1960, 1964, 1980 i 1986, a w sierpniu 2021 roku aktywność powróciła, choć nie spodziewano się rychłej erupcji.

Nazwa Tupungatito została nadana w 1897 roku przez Luisa Risopatróna, przewodniczącego chilijskiej komisji granicznej, jako zdrobnienie sąsiedniego wulkanu Tupungato. Argentyna zaproponowała nazwę Volcán Bravard na cześć francuskiego paleontologa Auguste'a Bravarda, ale wyszła ona z użycia. Pierwsze wejście odbyło się prawdopodobnie w 1907 roku, dokonali go K. Griebel, H. Gwinner, L. Hanisch, K. Heitmann i J. Philippi.

Wspinaczka wymaga specjalistycznego sprzętu alpinistycznego i znacznego doświadczenia na dużych wysokościach ze względu na ekstremalne warunki. Pogoda zmienia się szybko i nieprzewidywalnie, dlatego ostrożna aklimatyzacja i planowanie są niezbędne.

Szczyt pokryty lodowcami pełni funkcję naturalnego systemu magazynowania wody, którego woda topniejąca zasila główne rzeki zaopatrujące miliony ludzi. Ten związek między geologią wulkaniczną i zasobami wodnymi czyni górę kluczową dla regionalnego bezpieczeństwa wodnego.