Iglesia San Francisco de Borja, Santiago, Neogotycki kościół w Santiago, Chile

Iglesia San Francisco de Borja to neogotycki kościół w Santiago charakteryzujący się łukami ostrołukowymi, sklepieniami żebrowymi i dużą różą na fasadzie. Wnętrze zawiera 29 paneli witrażowych importowanych z Francji, które przedstawiają sceny religijne i zalewają przestrzeń kolorowym światłem.

Córki Miłosierdzia zamówiły kaplicę szpitala San Borja; kamień węgielny położono 8 stycznia 1872 roku za prezydentury Federico Errázuriza Zañartu i arcybiskupstwa Rafaela Valentína Valdivieso. Poświęcono ją 4 maja 1876 roku jako Sagrado Corazón de Jesús, wzorowaną na paryskiej Sainte-Chapelle. Autorstwo projektu jest sporne: część przypisuje je Brytyjczykowi G. Hovendenowi Henry'emu, inni francuskim fachowcom. W 1967 roku CORMU ogłosiła rozbiórkę szpitala, lecz sprzeciw zakonnic, lekarzy i wydziału architektury Universidad de Chile jej zapobiegł; w 1975 roku kaplica przeszła na Carabineros.

Kościół nazywany jest też kościołem Carabineros, a w 1982 roku otrzymał wezwanie Franciszka Borgiasza, IV księcia Gandii, który po śmierci żony Leonor de Castro przyjął habit i został generałem Towarzystwa Jezusowego; Klemens X kanonizował go w 1671 roku. Jego 29 witraży pochodziło z bordoskiego warsztatu Gustave'a-Pierre'a Dagranta i dotarło do Chile podpisanych w 1875 roku.

Kościół znajduje się przy Carabineros de Chile 160 niedaleko stacji metra Universidad Católica i Baquedano oraz Parque San Borja. Jego centralna lokalizacja jest łatwo dostępna transportem publicznym z różnych części miasta.

Szpital przeznaczono do wyburzenia w 1967, a nie w 1977 roku; zakonnice, lekarze i wydział architektury Universidad de Chile doprowadzili do zawieszenia decyzji i ocalenia kaplicy. CORMU przekazała świątynię Carabineros 19 listopada 1975, a oficjalny odbiór nastąpił 23 kwietnia 1976.