Iglesia de San Ignacio, Kościół katolicki w Santiago, Chile

Iglesia de San Ignacio to katolicki kościół w stylu neorenesansowym obok Colegio San Ignacio w Santiago, zbudowany z trzema nawami z ceglanego muru. Jego dwie wieże na planie kwadratu mają 47 metrów wysokości i ważą po 20 ton, a wieńczą je kopuły; lewa wieża ma czterotarczowy zegar wykonany w Bilbao i zamontowany w 1901 roku. Na gzymsie widnieje dewiza Ad maiorem Dei gloriam, a nad wejściem Haec est domus Dei et porta coeli.

Budowa rozpoczęła się w 1867 roku po tym, jak pożar zniszczył poprzednią kościół na terenie. Włoski architekt Eusebio Chelli kierował projektem do 1872 roku, ustalając główny charakter budynku.

Kościół nosi imię świętego Ignacego Loyoli, założyciela Towarzystwa Jezusowego. Od 1914 roku ściany zdobi droga krzyżowa namalowana olejno w Rzymie i podarowana przez Felipę Ossę Ceroz. Obok konfesjonału, którego używał święty Alberto Hurtado, wisi jego obraz pędzla Claudio Di Girólamo.

Kościół stoi obok Colegio San Ignacio, jedną przecznicę na południe od Alamedy, a wejście prowadzi od ulic Alonso Ovalle i San Ignacio. Trzęsienie ziemi w 2010 roku spowodowało pęknięcia konstrukcji i zniszczyło figury na krańcach murów; renowację zakończono w lipcu 2011 roku. Wejście znajduje się pod łacińską inskrypcją Haec est domus Dei et porta coeli.

Trzy dzwony zachodniej wieży obejmują dwa odlane z dzwonu, który wisiał w kościele jezuitów zniszczonym przez pożar 8 grudnia 1863 roku. Prezydent Federico Errázuriz Zañartu i minister Aníbal Pinto pomogli zwrócić ten dzwon jezuitom, którzy go przetopili.