Estancia San Gregorio, Dawna farma owcza w San Gregorio, Chile
Estancia San Gregorio to dawny kompleks rolno-przemysłowy na północno-wschodnim brzegu Cieśniny Magellana, przy 120. kilometrze drogi CH-255, z budynkami z cegły, drewna i blachy cynkowej po obu stronach drogi. W skład zabudowy wchodziły wytwórnia łoju, szklarnia, szopa do strzyżenia, kąpiel dla owiec, kuźnia, magazyny, domy robotników, kuchnia, sklep zakładowy, kaplica, izba chorych, biblioteka, teatr oraz własne molo i kolej.
José Menéndez założył estancję, a Marius Andrieu budował ją od 1878 roku. Największy rozkwit przeżyła w latach 1910–1930, gdy na 91 805 hektarach trzymano 122 849 owiec, 387 bydła i 401 koni. W 1925 roku francuski architekt Antoine Beaulier zbudował nowy dom właścicieli. Estancja pozostawała w pełni czynna tylko do lat 70. XX wieku.
Nazwa San Gregorio pochodzi od zatoki nad Cieśniną Magellana. Estancia powstała jako samowystarczalna osada: kaplica, izba chorych, biblioteka, teatr i sklep zakładowy służyły robotnikom, a relacja z 1920 roku opisuje bele wełny prasowane, ładowane na mały pociąg i podnoszone przez dźwigi statku na molo. Dziś miejsce ożywa tylko podczas letniego strzyżenia.
Zespół leży przy 120. kilometrze międzynarodowej trasy CH-255, na północ od Punta Arenas, a zachowane budynki starego casco stoją po obu stronach drogi. Obiekt jest używany tylko latem do strzyżenia, poza tym sezonem budynki ogląda się z zewnątrz. Na plaży przed zatoką leżą wraki Amadeo i Ambassador.
Estancia posiadała własny system kolei i port do bezpośredniego transportu produktów, co czyniło ją wyjątkową, samowystarczalną operacją w regionie. Ta infrastruktura pozwoliła nieruchomości operować niezależnie od zewnętrznych sieci transportowych.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 425 współtwórców z całego świata.