Peak Pantojo, Góra wulkaniczna w Regionie Los Lagos, Chile

Cerro Pantojo to wygasły bazaltowy stratowulkan na granicy Argentyny i Chile, tuż na południe od przełęczy Cardenal Antonio Samoré. Jego szczyt to zerodowany komin wulkaniczny nadający górze iglasty kształt, a po zboczach spływają potoki lawy.

Cerro Pantojo to wygasły bazaltowy stratowulkan, którego iglasty szczyt jest zerodzonym kominem wulkanicznym, a na zboczach występują potoki lawy. Leży na granicy Argentyny i Chile, tuż na południe od przełęczy Cardenal Antonio Samoré. Pierwszego udokumentowanego wejścia dokonali Hans Nobel, inżynier Barbieri i J. Diem od 7 do 9 lutego 1940 roku. Wojskowa grupa ze Escuela Militar de Montaña osiągnęła szczyt 16 stycznia 1979 roku w południe, zostawiając zapis szczytowy w metalowej puszce.

Według G. Claussena nazwa Pantojo pochodzi od wariantu słowa „Espantoso” (przerażający), którym podróżny określił wygląd góry. Pierwszego wejścia dokonali Hans Nobel, inżynier Barbieri i J. Diem w dniach 7–9 lutego 1940 roku.

Pierwszego wejścia dokonali Hans Nobel, inżynier Barbieri i J. Diem w dniach 7–9 lutego 1940 r. Wojskowa ekipa ze Escuela Militar de Montaña weszła ponownie 16 stycznia 1979 r., zostawiając zapis w metalowej puszce. Podejście prowadzi od drogi przy przełęczy Cardenal Samoré; punkt widokowy przy Ruta Nacional 231 pozwala zobaczyć szczyt.

Pierwszego znanego wejścia dokonali Hans Nobel, inżynier Barbieri i J. Diem między 7 a 9 lutego 1940 roku. Wojskowa ekipa ze Escuela Militar de Montaña weszła na szczyt 16 stycznia 1979 roku i zostawiła dowód zdobycia w metalowej puszce, którą później zabrała inna ekipa tej samej szkoły.