Uvea

Wallis jest wyspą wulkaniczną na Pacyfiku Południowym z systemem rafą barierową, która otacza kilka małych niezamieszkanym wysepek. Krajobraz obejmuje duże jeziorze kraterowe w głębi lądu, otoczone terenami przybrzeżnymi i roślinnością.

Naród Lapita z Azji jako pierwszy osiedlił się na wyspie około 3400 lat temu, po czym nastąpiły fale migracji z Samoa. Europejski odkrywca Samuel Wallis przybył w 1767 roku, a wyspa ostatecznie przybrała jego imię.

Tożsamość wyspy odzwierciedla tradycje samoańskie, które stopniowo zmieszały się z francuską obecnością. Odwiedzający zauważają to w codziennym życiu: poprzez ceremonie, szacunek okazywany wodzom oraz to, jak społeczność gromadzi się na wydarzeniach, które czci zarówno sposoby przodków, jak i nowoczesne połączenia.

Dotarcie na wyspę wymaga latania, z ograniczonymi połączeniami lotniczymi dostępnymi tylko kilka razy w tygodniu. Opcje zakwaterowania są ograniczone i składają się głównie z małych pensjonatów prowadzonych przez rodziny, a nie hoteli resort.

Wyspa ma duże jezioro kraterowe w głębi lądu, dostępne przez wyznaczony punkt obserwacyjny, który oferuje widoki na to spokojne zbiornik wodny. To jezioro wyróżnia się jako jedno z większych miast kraterowych w regionie Pacyfiku.