Bicuari National Park, Park narodowy w prowincji Huíla, Angola.

Park Narodowy Bicuari leży na płaskowyżu Huíla, około 120 km na południowy wschód od Lubango, na obszarze piaszczystych wzgórz porośniętych gęstym zaroślami. Od wschodu graniczy z rzeką Cunene, jedną z nielicznych rzek w regionie płynących przez cały rok. Roślinność tworzą angolskie lasy miombo i mopane oraz łąki dambo zalewane w porze deszczowej.

Park utworzono w 1938 roku jako rezerwat łowiecki, a w 1964 roku przekształcono w park narodowy. Podczas wojny domowej w Angoli (1975–2002) miał służyć jako poligon artyleryjski, a większość zwierząt wyginęła lub została silnie przetrzebiona przez kłusownictwo i wkraczanie ludzi. Od zakończenia walk rząd prowincji Huíla odbudowuje infrastrukturę, by chronić i ponownie zasiedlać faunę.

Park leży na północnym krańcu ekoregionu angolskich lasów mopane, gdzie drzewa mopane są ważne dla zwierząt i ludzi tego regionu. Administrator parku wiąże powrót stad słoni do gmin Quipungo, Matala i Gambos z tym, że zwierzęta rozpoznają swoje siedlisko i rozmnażają się na terenie parku.

Park leży około 120 km na południowy wschód od Lubango, na płaskowyżu Huíla, a dojazd odbywa się drogą z miasta. Rzeka Cunene wyznacza wschodnią granicę parku. Półsuchy klimat wyżynny z suchymi zimami i opadami 600–800 mm rocznie sprawia, że pora sucha jest dogodniejsza do poruszania się po terenie.

Bicuari wyznacza północną granicę ekoregionu angolskich lasów mopane, gdzie na płaskowyżu drzewa mopane ustępują lasom miombo. Park miał służyć jako poligon artyleryjski podczas wojny domowej, co wraz z kłusownictwem i osadnictwem ludzi zmniejszyło jego faunę. Od 2013 roku słonie wracają do gmin Quipungo, Matala i Gambos.