Huascarán, Szczyt górski w Cordillera Blanca, Peru.

Huascarán to szczyt górski w Cordillera Blanca w departamencie Ancash, osiągający 6768 metrów nad poziomem morza na swoim południowym szczycie i stanowiący najwyższy punkt Peru oraz całej strefy tropikalnej. Granitowa formacja prezentuje się jako masyw z dwoma szczytami z głównymi wierzchołkami północnymi i południowymi połączonymi lodowcowym siodłem.

Amerykańska wyprawa Annie Smith Peck osiągnęła Huascarán Norte 2 września 1908 roku, lecz to pierwsze wejście jest kwestionowane. Szczyt południowy zdobył 20 lipca 1932 roku zespół niemiecko-austriacki z Erwinem Schneiderem i Hermannem Hoerlinem, idąc linią, która stała się normalną drogą przez Gargantę z Musho.

Miejscowi użytkownicy języka quechua nazywają górę Mataraju, od mata („bliźniak”) i rahu („śnieżny szczyt”), czyli „bliźniacze śnieżne szczyty”. Legenda mówi, że Huascarán, szlachcic zakochany w Huandoy, został zamieniony w górę przez boga Słońca, aby oboje mogli pozostać razem. Nazwa Huascarán pojawiła się na początku XX wieku, pochodząc od Huashco-Urán, „za i poniżej wioski Huashco”.

Sezon wspinaczkowy trwa od marca do listopada, przy czym himalaiści potrzebują zaawansowanych technik i kilku dni na przystosowanie się do wysokości. Wejście wymaga zazwyczaj sześciu dni i obejmuje nocleg w wysokogórskich obozach, aby pozwolić organizmowi stopniowo przystosować się do rozrzedzonego powietrza.

Pomiary na tym szczycie wykazują najniższą siłę grawitacji na powierzchni Ziemi wynoszącą 9,76392 metra na sekundę do kwadratu, co wynika z lokalizacji bliskiej równika i składu geologicznego. Ta charakterystyka fizyczna czyni górę punktem odniesienia dla badań geodezyjnych i eksperymentów grawitacyjnych.