Taapaca, Stratowulkan w północnych Andach, Chile.

Taapaca to kompleks wulkaniczny w regionie Arica y Parinacota w północnym Chile, wydłużony ze wschodu na zachód i wysoki na 5860 metrów. Składa się głównie z wielu nakładających się kopuł lawowych, a także z andezytowego stratowulkanu; potoki lawy są rzadkie. Osady lawin blokowo-popiołowych tworzą wachlarz na zboczach zachodnich, południowo-zachodnich i wschodnich, wypełniając doliny. Szczyt to kopuła holoceńska, a na zachód od niej leży późnoplejstoceńska kopuła Socapave.

Taapaca to kompleks kopuł lawowych, którego aktywność rozpoczęła się w pliocenie i plejstocenie. Po powstaniu kopuł często następowało ich zapadnięcie i lawiny blokowo-popiołowe, a części wulkanu uległy osunięciom sektorowym. Uważany długo za wygasły po plejstocenie, wybuchał jeszcze około 2300 lat temu; ostatnią erupcję datuje się na 320 r. p.n.e.

Taapaca było miejscem ceremonialnym Inków: na szczycie znaleziono kamienną strukturę zawierającą figurkę z spondylusza owiniętą w tkaniny. Termin tara paka oznacza w języku ajmara „dwugłowego orła” lub „zimowego (drapieżnego) ptaka”, a w keczua „orła andyjskiego”; taapaca może też być źródłem nazwy Tarapacá i ajmarską nazwą bóstwa Viracocha. Putre oznacza po ajmarsku „dźwięk spadającej wody”.

Wejście na wulkan wymaga sprzętu wspinaczkowego i dobrego przygotowania fizycznego, gdyż wysokość znacznie zwiększa wysiłek. Przed wyruszeniem warto skontaktować się z lokalnymi władzami w pobliskich miejscowościach, aby sprawdzić aktualne warunki i ewentualne wymogi dotyczące zezwoleń.

Na szczycie znaleziono kamienną strukturę Inków z zawiniętą w tkaniny figurką z spondylusem, co dowodzi, że Taapaca było miejscem ceremonialnym Inków. Nazwa tara paka oznacza w języku ajmara „dwugłowego orła", a w keczua orła andyjskiego, i może być źródłem nazwy Tarapacá.