Istana Maziah, Pałac królewski w Kuala Terengganu, Malezja.

Istana Maziah to pałac królewski w Kuala Terengganu położony u podnóża Bukit Puteri, z charakterystycznymi oknami ze shutterami i ciepłymi brązowymi ścianami zewnętrznymi. Struktura łączy francuskie wpływy architektoniczne z lokalnymi technikami budowlanymi, tworząc znaczącą budowlę z początku XX wieku.

Istana Maziah zbudowano jako zastępstwo Istana Hijau, pałacu wzniesionego 10 marca 1870 roku za sułtana Omara i później zniszczonego przez pożar. Źródła różnią się co do początku prac: Engku Pengiran Anum datuje wmurowanie kamienia węgielnego na piątek 31 maja 1895 roku, godz. 10, za sułtana Zainala Abidina III, a Dato Seri Amar Diraja Haji Ngah Muhammad bin Yusof podaje 1897 rok. Opóźnioną z powodu braku funduszy budowlę ukończono, a ceremonię „upacara naik istana” odprawiono 7 sierpnia 1903 roku.

Przed pałacem rozciąga się Dataran Maziah, mały park krajobrazowy z krzewami, drzewami i brukowanymi alejkami. Pośrodku stoi duża replika przyborów do żucia betelu, gobek sireh i kacip pinang, zwanych razem tepak sireh, które symbolizują kulturę i tradycje Terengganu.

Wnętrze pałacu nie jest udostępnione zwiedzającym; odbywają się tam oficjalne uroczystości, takie jak urodziny królewskie, śluby i nadawanie tytułów. Dwukondygnacyjną, kawowobrązową fasadę widać z zewnątrz, a Dataran Maziah, niewielki urządzony park tuż przed nim, ma utwardzone alejki, krzewy i pośrodku replikę przyborów do żucia betelu (gobek sireh i kacip pinang). Dochodzi się pieszo od brzegu rzeki w Kuala Terengganu, około 220 metrów dalej, u stóp Bukit Puteri.

Wczesne fundamenty mieszano z kredy, gliny, soli piaskowych, białek jaj, wapna i miodu, zgodnie z zachowanymi zapisami budowy pałacu. Około 20 malajskich i chińskich rzemieślników biegłych w obróbce drewna i ciesielstwie wykonało prace. Drewno pochodziło głównie z regionu Dungun, a cegłami i wapnem zajmował się osobno Tengku Besar Paduka Indera.