Marad, Stanowisko archeologiczne w prowincji Al-Kadisijja, Irak

Marad, obecnie Tell Wannat es-Sadum, to stanowisko archeologiczne o powierzchni około 50 hektarów, którego główne wzniesienie, zwane Bint as-Sheikh, wznosi się 14 metrów nad równiną. Zniszczone struktury z cegły mułowej tworzą stopniowane tarasy, z płaskimi blokami i głębokimi wnękami pod górnymi krawędziami. Z szczytu najwyższego wzniesienia wystaje pojedynczy cienki słup.

Marad założono około 2700 r. p.n.e. w okresie wczesnodynastycznym II. Po zdobyciu przez Sargona z Akadu miastem rządzili gubernatorzy; jeden z nich, Lipit-ilē, syn Naram-Sina, zbudował świątynię Lugal-Marady. Później miasto przeszło pod władzę Ur III, a następnie miało krótki okres niezależności pod rządami królów takich jak Halun-pi-umu i Alumbiumu. Nabuchodonozor II odbudował świątynię w okresie nowobabilońskim.

Bogiem opiekuńczym miasta był Lugal-Marada, związany z ziemią i pługiem, któremu poświęcono jeden z hymnów świątynnych przypisywanych Enheduannie. Główną świątynię, ziggurat E-igi-kalama („Dom, który jest okiem Krainy”), wzniósł Lipit-ilē, syn Naram-Sina. Tabliczki gospodarcze rodziny z krótkiego okresu niezależności miasta trafiły na rynek antyków przez nielegalne wykopaliska.

Stanowisko leży w dystrykcie as-Saniya w prowincji al-Kadisijja, dostępne od miejscowości Sumer i połączone z Tell Abu Salabikh. Główny tell Bint as-Sheikh wznosi się na 14 m przy północnej krawędzi, a mniejsze telli i grzbiety zajmują około 50 hektarów. Podłoże jest odkryte i nierówne, przydatne będą mocne buty.

Specjalnie wykonane tabliczki gliniaste z tekstami administracyjnymi dają wgląd w sposób, w jaki miasto organizowało swoje sprawy i codzienne operacje. Te pisane dokumenty ujawniają systemy biurokratyczne, na których ludzie polegali przy zarządzaniu swoją wspólnotą.