Park Narodowy Diawling, Chroniony obszar wodno-błotny przy rzece Senegal, Mauretania

Park Narodowy Diawling to obszar chroniony w niższym delcie rzeki Senegal z zalanymi równinami słonymi, basenami bagnistymi i wydmami piaszczystymi. Obejmuje trzy przybrzeżne laguny i strefę ujściową porośniętą mangrowami, gdzie spotykają się woda, rośliny i ląd.

Równiny zalewowe dolnej delty należały do najbogatszych terenów podmokłych Afryki Zachodniej do czasu susz lat 70. oraz zapór Diama (1985) i Manantali (1986), które ograniczyły słodkowodne wezbrania i osuszyły deltę. IUCN zaleciła ochronę w 1989 r.; park utworzono w 1991 r., a w 1994 r. został wpisany na listę Ramsar.

Lokalni pasterze i rybacy używają parku jako istotnej przestrzeni do swojej codziennej pracy, utrzymując praktyki przekazywane z pokolenia na pokolenie. Te działania kształtują wygląd i funkcjonowanie krajobrazu dla społeczności, które od niego zależą.

Teren jest dostępny głównie do obserwacji ptaków i spacerów przyrody, ponieważ jest delikatnym ekosystemem wymagającym ochrony. Najlepszy czas na wizytę to okresy migracji ptaków, kiedy setki gatunków przechodzą przez ten obszar i ożywiają krajobraz.

Ostatni odnotowany w Diawling lew zachodnioafrykański został zastrzelony w 1970 roku, a ostatnie obserwacje gazeli rudoczelnej miały miejsce w 1991 roku. Manat afrykański, krokodyl zachodnioafrykański i hipopotam zniknęły po budowie tamy Diama. Pozostały m.in. hieny cętkowane, wilki afrykańskie, guźce, żbiki, zające kapskie i patasy.