Fort Saulsbury, Fort obrony wybrzeża w Slaughter Beach, Delaware, Stany Zjednoczone

Fort Saulsbury jest przybrzeżnym obiektem obronnym z dwiema bateriami umiejscowionymi wzdłuż wybrzeża Delaware i pierwotnie wyposażonymi w ciężkie działa artyleryjskie. Strukturę tworzą betonowe stanowiska artyleryjskie i schrony skierowane w stronę oceanu.

Budowę dwóch dwudziałowych baterii Fortu Saulsbury, Hall i Haslet, rozpoczęto w 1917 roku z użyciem lawety barbetowej M1917 o dużym kącie podniesienia, która zwiększyła donośność działa 12-calowego M1895 do 30 100 jardów. Baterie ukończono w 1920 roku, ale przyjęto do służby dopiero w 1924 roku, a fort był główną obroną artylerii ciężkiej Harbor Defenses of the Delaware do 1943 roku. Wtedy działa baterii Haslet przeniesiono do Fort Miles, a w 1946 roku pozostałe armaty zezłomowano; fort sprzedano prywatnemu właścicielowi w 1948 roku.

Fort nosi imię Willarda Saulsbury'ego Sr., byłego senatora USA z Delaware. Dwie baterie noszą imiona oficerów wojny o niepodległość: Battery Hall – Davida Halla, byłego gubernatora Delaware, a Battery Haslet – Johna Hasleta, poległego w bitwie pod Princeton. Teren jest prywatny, więc nazw nie można zwiedzać.

Fort Saulsbury jest własnością prywatną i nie jest udostępniony publicznie; nie można wejść do baterii. Obiekt leży w pobliżu Slaughter Beach i Milford, w głębi lądu od brzegu zatoki Delaware. Jedyną związaną z nim budowlą, którą można jeszcze zobaczyć, jest zachowana wieża kierowania ogniem w Big Stone Beach, widoczna z zewnątrz.

Fort Saulsbury to najlepiej zachowana bateria swojego typu w pierwotnym stanie: w przeciwieństwie do większości dalekosiężnych baterii kalibru 12 cali, zamkniętych podczas II wojny światowej w ciężkich betonowych kazamatach, jego działa pozostały na otwartej przestrzeni. W forcie przetrzymywano też niemieckich i włoskich jeńców wojennych.