Wilmington Historic District, Dzielnica historyczna w Wilmington, Stany Zjednoczone.

Wilmington Historic District obejmuje 875 budynków przyczyniających się, 38 stanowisk przyczyniających się i 3 struktury przyczyniające się w historycznym rdzeniu i otaczających dzielnicach mieszkaniowych Wilmington. Zawiera przykłady architektury Queen Anne i Bungalow/American Craftsman oraz osobno wymienione City Hall/Thalian Hall i Alton Lennon Federal Building and Courthouse. Znaczące budynki od Smith-Anderson House (ok. 1745) po St. Mary's Catholic Church (1912).

Wilmington rozplanowano w 1737 roku, a dzielnica rozwinęła się wokół tego planu; jej najstarszy zachowany budynek, Smith-Anderson House, pochodzi z około 1745 roku. Dzielnicę wpisano do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych w 1974 roku, a w 2003 roku powiększono jej granice. Obejmuje obecnie 875 budynków, 38 stanowisk i 3 budowle o wartości zabytkowej.

Świątynie dzielnicy reprezentują kilka wyznań: kościół episkopalny St. James, rozpoczęty w 1839 r. według projektu Thomasa U. Waltera; kościół katolicki St. Thomas (1846); First Baptist Church (1859–1870) projektu Samuela Sloana; Temple of Israel (1875); oraz kościół katolicki St. Mary (1912). Loża masońska St. John's pochodzi z 1803 r.

Dzielnica obejmuje 875 budynków, 38 stanowisk i 3 budowle w historycznym rdzeniu i okolicznych ulicach mieszkalnych, dlatego lepiej zaplanować trasę według kwartałów niż próbować zobaczyć wszystko naraz. City Hall/Thalian Hall i Alton Lennon Federal Building, wpisane osobno, służą jako punkty orientacyjne. Wiele budynków to prywatne domy i kościoły; ogląda się je z ulicy.

Najstarszym zachowanym budynkiem dzielnicy jest Smith-Anderson House z około 1745 roku, starszy niż Burgwin-Wright House z 1771 roku. Wśród 875 budynków tworzących dzielnicę są loża masońska St. John's z 1803 roku, Bellamy Mansion z 1859 roku i Victoria Theatre z 1915 roku. Dzielnicę wpisano do Rejestru Krajowego w 1974 roku, a w 2003 roku poszerzono jej granice.