Andrews-Duncan House, Rezydencja w stylu włoskim w Raleigh, Karolina Północna, Stany Zjednoczone.

Andrews-Duncan House to dwuipółkondygnacyjny budynek w stylu italianizującym przy 407 North Blount Street w Raleigh, o powierzchni 10 946 stóp kwadratowych. Pięcioosiowa wschodnia fasada ma podwójne drzwi z grawerowanymi szybami pod dwudzielną lunetą, ganek z dachem czterospadowym na parach fazowanych słupów i okna łukowe w środkowym szczycie. Bezpośrednio z tyłu stoi wozownia również w tym stylu.

Alexander Boyd Andrews, dyrektor kolejowy i dawny kapitan konfederacki, kupił w kwietniu 1873 roku od Richarda Stanhope'a Pullena działkę na rogu Blount i North Street i zlecił projekt architektowi George'owi S. H. Applegetowi; dom ukończono w 1874 roku. Andrews mieszkał w nim do śmierci w 1915 roku; spadek sprzedał go w 1919 roku Laurze Duncan Pearson, której rodzina posiadała go do lat siedemdziesiątych. Do 2007 roku mieściły się tu biura stanowe; na początku 2017 roku kupili go Tina Konidaris i Jeff Turpin, a po remoncie wprowadzili się w 2023 roku.

Dom nosi nazwiska swoich pierwotnych właścicieli i pozostaje rozpoznawalnym punktem orientacyjnym w centrum Raleigh. Reprezentuje to, jak wiktoriańskie wybory projektowe kształtowały charakter dzielnic mieszkalnych.

Dom znajduje się w centralnej lokalizacji i jest widoczny z ulicy, co ułatwia jego zlokalizowanie podczas spaceru po Raleigh. Odwiedzający mogą zobaczyć elewację i szczegóły architektoniczne z chodnika bez konieczności specjalnego dostępu.

Henry Clay Oak, biały dąb o wysokości i szerokości około 30 metrów, rósł za domem, aż został ścięty w październiku 1991 roku po uszkodzeniach przez pogodę i grzybie korzeniowym. Tradycja głosi, że Henry Clay napisał pod nim swój list z Raleigh z 17 kwietnia 1844 roku przeciw aneksji Teksasu; miejsce upamiętniają dwie tablice.