Klášter paulánů, Klasztor w Nová Paka, Republika Czeska.

Klasztor paulinów w Nové Pace składa się z prostych, kilkukondygnacyjnych budynków klasztornych o nieozdobionych fasadach, które zamykają z trzech stron kwadratowy wirydarz; czwarte skrzydło tworzy tylko krużganek. Przylegający kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny jest jednonawowy, nieorientowany, na planie prostokąta ze ściętymi narożnikami; nawa ma około 41 metrów długości i jest podzielona na pięć przęseł. Fasada południowa ma podwójne pilastry, segmentowy tympanon i szczyt z niszami oraz posągami świętych.

Rudolf z Tiefenbachu, właściciel majątku Kumburk, w testamencie z 1650 r. zapisał paulinom środki i zobowiązał spadkobierców do budowy klasztoru. Jego wdowa Marie Eva kazała wykopać fundamenty przy starej kaplicy, a kamień węgielny położono 25 czerwca 1655 r. Pierwsi zakonnicy wprowadzili się dopiero w 1701 r.; większy kościół Wniebowzięcia, rozpoczęty w 1709 r., poświęcono w 1724 r. Reformy Józefa II zniosły klasztor w 1785 r.

Nazwa klasztoru pochodzi od zakonu paulinów, którego bracia wprowadzili się dopiero w 1701 r., 46 lat po położeniu kamienia węgielnego w 1655 r. Miejsce od dawna było celem pielgrzymek za sprawą niewielkiej figury Marii, zapewne z około 1500 r., dziś w centrum ołtarza głównego.

Zespół klasztorny leży na zachód od kościoła, którego jednonawowa nawa ma około 41 metrów długości. Budynki należą dziś do stowarzyszenia Život bez bariér, które przekształca je w centrum społecznościowe i bazę usług socjalnych; schody różańcowe przed kościołem odrestaurowano za 4,3 mln CZK po uznaniu ich w 2019 roku za zniszczone.

Kościół klasztorny ma jedną nawę długości około 41 metrów, podzieloną na pięć poprzecznie ustawionych, przecinających się elips, co zalicza się do najnowatorszych wnętrz późnego baroku w krajach czeskich. Architekt nie jest znany; badacze najczęściej wymieniają Kryštofa Dientzenhofera, czasem Tomáša Haffeneckera.