Central téléphonique Murat, centrala telefoniczna w Paryżu, Francja

Central téléphonique Murat to okrągły betonowy budynek centrali telefonicznej w Paryżu, we Francji, zaprojektowany przez architekta Pierre'a Viviena w 1976 roku. Jego górna część przypomina latający spodek lub ser camembert, z grubym rdzeniem pośrodku i oknami biegnącymi wokół szczytu, podczas gdy większość pomieszczeń technicznych pozostaje ukryta pod ziemią.

Pierre Vivien, który był także głównym architektem budynków cywilnych i pałaców narodowych, ukończył centralę w 1976 roku jako część rozwijającej się sieci telefonicznej miasta. Była to jedna z pięciu podziemnych central telefonicznych zbudowanych w Paryżu w tamtej dekadzie, przeznaczonych do przechowywania ciężkiego sprzętu routującego z tamtych czasów.

Miejscowi często nazywają budynek 'le camembert', ponieważ jego okrągły kształt przypomina słynny francuski ser. Jego nagie betonowe powierzchnie i zużyte metalowe detale nadają mu dziwny, niemal zapomniany wygląd, który przyciąga wzrok przechodniów, choć nigdy nie stał się sławnym punktem orientacyjnym.

Budynek można oglądać tylko z ulicy, ponieważ nadal jest czynnym obiektem i nie jest otwarty dla zwiedzających. Okolica wokół Porte d'Auteuil jest łatwo dostępna, więc spacer obok budowli jest dobrym rozwiązaniem, bez potrzeby wchodzenia do środka czy planowania długiego postoju.

Budynek odegrał rolę w zmianie sposobu zapisu francuskich numerów telefonów: w 1985 roku system przeszedł na numery od sześciu do ośmiu cyfr, a w 1996 roku rozszerzono je do dziesięciu cyfr. Większość przechodniów zauważa tylko dziwny kształt spodka, nie wiedząc, że trzy podziemne poziomy kiedyś mieściły maszyny kierujące połączeniami w całym mieście.