Wrocławski Rynek

Wrocławski Rynek to prostokątna przestrzeń w centrum miasta, otoczona 60 wielopiętrowymi kamienicami zbudowanymi w różnych stuleciach. Dwa budynki ratusza stoją wolno w środku placu, dzieląc otwartą przestrzeń na kilka mniejszych sekcji.

Plac powstał między 1214 a 1232 rokiem za panowania polskiego księcia Henryka I Brodatego, zgodnie z zasadami prawa magdeburskiego. Na przestrzeni stuleci obszar przetrwał liczne zniszczenia i został gruntownie odbudowany po II wojnie światowej.

Nazwa Rynek odzwierciedla centralną funkcję, jaką to miejsce pełni dla mieszkańców miasta od wieków, będąc naturalnym punktem spotkań i codziennego życia. W ciepłe wieczory ogródki restauracji i kawiarni wypełniają się gośćmi, a w ciągu dnia między historycznymi kamienicami występują uliczni muzycy.

Cały obszar funkcjonuje jako strefa dla pieszych, a dostęp mają jedynie nieliczne pojazdy z odpowiednim zezwoleniem. Jedenaście ulic prowadzi na plac z różnych kierunków, co ułatwia poruszanie się podczas zwiedzania starego miasta.

Pod placem znajduje się restauracja Piwnica Świdnicka, jeden z najstarszych nieprzerwanie działających lokali gastronomicznych w Europie. Sklepione piwnice pochodzą z XIII wieku i pierwotnie służyły jako miejski dom piwny.