Ministry of Defence Main Building

Główna fasada rozciąga się na 240 metrów wzdłuż Whitehall, prezentując okładzinę z portlandzkiego kamienia z pionowymi rzędami okien. Dziesięciopiętrowa konstrukcja otacza centralny dziedziniec, łącząc funkcjonalne przestrzenie biurowe ze strefami ceremonialnymi. Architektura podąża za klasycznymi proporcjami, jednocześnie stosując nowoczesne techniki budowlane okresu powojennego.

Vincent Harris rozpoczął planowanie w 1915 roku dla oryginalnego Ministerstwa Lotnictwa, lecz budowa została opóźniona do 1938 roku. Prace przerwała II wojna światowa i ukończono je dopiero w 1959 roku. Po kilku reorganizacjach struktura stała się siedzibą nowo utworzonego Ministerstwa Obrony w 1964 roku. English Heritage nadało status ochrony Grade I w 2016 roku.

Budynek mieści administrację brytyjskich sił zbrojnych, koordynując politykę obronną i operacje wojskowe Zjednoczonego Królestwa. Jego centralna lokalizacja w dzielnicy rządowej podkreśla znaczenie instytucji w decyzjach dotyczących bezpieczeństwa narodowego oraz jej powiązanie z parlamentem, ministerstwem spraw zagranicznych i innymi resortami w bezpośrednim sąsiedztwie.

Budynek nie jest otwarty dla publiczności, ale można go oglądać z zewnątrz od strony Whitehall. Stacje metra Westminster i Embankment znajdują się w odległości spaceru. Liczne linie autobusowe kursują wzdłuż Whitehall. Odwiedzający mogą połączyć oglądanie zewnętrznej architektury z innymi budynkami rządowymi i pomnikami w okolicy.

Struktura zawiera tunel komunikacyjny łączący ją z innymi ministerstwami i Izbą Gmin. Najwyższe piętro mieści prywatny taras dla wyższych urzędników z widokiem na Tamizę. Pierwotne plany przewidywały dwie symetryczne wieże, lecz tylko jedna została zbudowana ze względu na ograniczenia budżetowe.