Swift House

Swift House to budynek mieszkalny w Chicago zbudowany z rusztów kamiennych ścian, zaokrąglonych łuków, kamiennych kolumn wspierających werandy i prominentną wieżą z kamiennym szczytem wyraźnie wybiegającym z dachu. Nieruchomość zajmuje mniej niż jeden hektar i znajduje się w obszarze społeczności Grand Boulevard na południu miasta.

Rezydencja została zamówiona w 1892 roku przez Edwarda Morrisa, prezesa Morris & Company, i jego żonę Helen Swift Morris, córkę założyciela Swift & Company. Budynek Later służył jako dom pogrzebowy, a następnie mieścił Chicago Urban League, zanim został wpisany do Narodowego Rejestru Miejsc Zabytkowych w 1978 roku.

Budynek odzwierciedla styl Richardsonian Romanesque, który określał design mieszkalny bogatych rodzin w Chicago pod koniec 19. wieku, pokazując, w jaki sposób przemysłowe elity wyrażały swój status poprzez architekturę. Rdziawasty kamień i prominentna wieża były wizualnymi oświadczeniami dobrobytu wspólnymi dla domów najbogatszych rodzin biznesowych miasta.

Nieruchomość jest łatwa do zlokalizowania na południu Chicago w ustalonym sąsiedztwie mieszkaniowym z dobrymi chodnikami i dostępnym parkowaniem. Pamiętaj, że jest to prywatna rezydencja, więc odwiedzający mogą przeglądać zewnętrzne części z ulicy, ale dostęp wewnętrzny nie jest możliwy.

Budynek miał wcześniejsze życie, które zaćmiewało jego mieszkalne pochodzenie, służąc jako dom pogrzebowy, a następnie jako siedziba ważnej organizacji praw obywatelskich, zanim otrzymał status zabytkowy. Ta podwójna funkcja daje domowi mniej znaną historię o tym, jak sąsiedztwo transformowało się w ciągu czasu.