227 East Walton Place Apartment Building

Wieża mieszkaniowa w Streeterville to trzynastopiętrowy budynek z charakterystyczną elewacją z naprzemiennych pasów czerwonej cegły i ułożonych pionowo otworów okiennych. Trójstronne okna wykuszowe wysuniętę się na zewnątrz, tworząc rytm wizualny i zawierając łącznie 24 jednostki w jego zwartej formie.

Architekt Harry Weese zaprojektował ten budynek w 1956 roku, czerpując inspirację z elementów projektowych Chicago School z końca XIX wieku. Miasto wyznaczył go jako Chicago Landmark w 2004 roku, formalnie uznając jego znaczenie architektoniczne i wpływ.

Budynek wykazuje cechy projektowe nawiązujące do architektury Chicago School z końca XIX wieku i kształtuje charakter Streeterville. Sposób, w jaki fasada wykorzystuje pionowe pasy cegły i okna wykuszowe, odzwierciedla język architektoniczny, który definiował ten historyczny ruch.

Budynek znajduje się wygodnie między dwoma ważnymi punktami: dwa bloki od Magnificent Mile i jeden blok od DuSable Lake Shore Drive, co ułatwia jego lokalizację. Jego kompaktowy rozmiar i mieszkalny charakter sprawiają, że budynek jest spokojny, mimo że atrakcje miejskie są zaledwie krótki spacer.

Budynek został celowo zaprojektowany z małymi halami windowymi zamiast długich korytarzy, pozwalając mieszkańcom wchodzić bezpośrednio do swoich apartamentów z windy. Ten niezwykły układ piętra był rzadki dla wieżowców mieszkalnych z tamtego okresu i sprawiał, że życie tutaj było bardziej prywatne i intymne.