Eremo dei Camaldolesi

Eremo dei Camaldolesi to eremitaż zbudowany na wschodnim zboczu ze widokami na rzekę Po, wyposażony w oddzielne mieszkania dla poszczególnych mnichów. Każda rezydencja miała własną studnię, celę modlitwy i mały ogród ułożone wokół centralnej białej kaplicy.

Książę Carlo Emanuele I Sabaudii zlecił budowę w 1601 w wyniku ślubu złożonego podczas epidemii plag, a architekt Ascanio Vitozzi zaprojektował układ. Zakon Kamaldolski zajmował to miejsce przez około dwa wieki, zanim wspólnota się rozproszyła.

Pustelnia służyła jako duchowe schronienie, gdzie mnisi żyli w zamierzonej samotności w ramach ustrukturyzowanej wspólnoty. Zbiór dzieł sztuki i rękopisów odzwierciedlał jej rolę jako centrum intelektualnego dla zakonu.

Dawny klasztor mieści teraz dom spokojnej starości, a dostęp do terenu jest ograniczony, ponieważ tylko wieża dzwonów i kaplica pozostają widoczne z zewnątrz. Zaplanuj wizyty w godzinach dziennych, aby wyraźnie widzieć pozostałe elementy architektoniczne z peryferii.

Każda cela eremity była celowo zaprojektowana dla pełnej niezależności, z własnym źródłem wody, przestrzenią modlitwy i ogrodem zamiast wspólnych urządzeń. To podejście do życia monastycznego podkreślało samotność, jednocześnie utrzymując poczucie zbiorowego celu poprzez wspólną białą kaplę.

Lokalizacja: Pecetto Torinese

Założenie: 1601

Założyciele: Carlo Emanuele I, Duke of Savoy

Architekci: Ascanio Vitozzi

Współrzędne GPS: 45.03888,7.73851

Najnowsza aktualizacja: 14 grudnia 2025 o 12:22