Indiana School for the Deaf

Indiana School for the Deaf to szkoła w Indianapolis obsługująca głuche i niedosłyszące dzieci z zakwaterowaniem na terenie kampusu i nauką prowadzoną w amerykańskim języku migowym. Campus rozciąga się na 80 akrów i obejmuje budynki z czerwonej cegły w stylu klasycznym, dormitoria, dziedziniec centralny, obiekty gastronomiczne, boiska sportowe i przestrzenie rekreacyjne.

William Willard założył szkołę w 1843 roku z 12 uczniami, będąc pionierem nauczania języka migowego w czasach, gdy było to niezwyczajne. Indiana ustanowiła wsparcie państwowe, a instytucja przeniosła się w 1911 roku na swój obecny kampus 80 akrów zaprojektowany przez architektów Rubush i Hunter, z czerwonymi budynkami murowanymi w stylu klasycznym, które zastąpiły wcześniejsze struktury Greckiego Odrodzenia zbudowane w 1850 roku.

Język migowy jest naturalnym środkiem komunikacji stosowanym w całej szkole, łącząc uczniów i nauczycieli w spójną społeczność. Szkoła funkcjonuje jako ośrodek, w którym kultura niesłyszącej prospera, a uczniowie rozwijają pewność siebie i niezależność poprzez programy zaprojektowane dla ich potrzeb.

Odwiedzający muszą zarezerwować wycieczkę z wyprzedzeniem, ponieważ wizyty bez wcześniejszej umowy nie są dozwolone, a liczba miejsc jest ograniczona każdego dnia. Najlepiej skontaktować się ze szkołą e-mailem lub telefonem, aby zarezerwować miejsce wcześnie.

Szkoła została wyznaczona jako miejsce zabytkowe w 1991 roku i zajmuje szóste miejsce wśród szkół dla głuchych dzieci w Stanach Zjednoczonych oraz pierwsza w oferowaniu bezpłatnego nauczania. William Willard początkowo finansował operację ze swoich własnych środków, zanim Indiana udzieliła wsparcia, co czyni ją rzadkim wczesnym przykładem prywatnej inwestycji w edukację specjalną.