Stingray Point Light

Stingray Point Light byl sześciokątnym drewnianym latarnia opartą na srubach pilotowych, majacą wysokość około 10 metrów z centralna sala latarni. Latarnia zawierala soczewkę Fresnela szostego rzędu, która rzucala swiatlo aby prowadzic statki.

Kongres zatwierdził finansowanie w 1853 roku dla budowy latarni po tym, jak wiele statków osiadlo blisko ujścia rzeki Rappahannock. Struktura operowała od 1858 do 1965 roku, służąc jako krytyczna pomoc nawigacyjna w regionie.

Latarnia otrzymala swoja nazwe od zdarzenia z 1608 roku, gdy odkrywca John Smith zostal ranny przez manta podczas lawiania na tych wodach. To historyczne pochodzenie nazwa wiazy miejsce z wczesna kolonialnym poszukiwaniem terenu.

Latarnia wyswietlała stałe czerwone światło widoczne z około 7 mil morskich, pomagając kapitanom łodzi bezpiecznie nawigować. Ponieważ znajduje się w wodzie, odwiedzenie go wymaga dostępu łodzią z pobliskich punktów startu.

Podczas burz latarnia widocznie kołysała się na swoim fundamencie, warunek, którym dozorca Levi Marchant musiał zarządzać podczas swojej długiej kadencji od 1889 do 1921. Ten stały ruch uczynił strukturę zarówno cudem inżynierii, jak i próbą odwagi dozorcy.

Lokalizacja: Middlesex County

Założenie: 1858

Współrzędne GPS: 37.56130,-76.27000

Najnowsza aktualizacja: 14 grudnia 2025 o 13:24