Rocket Engine Test Facility

Rocket Engine Test Facility była kompleksem badawczym na terenie o powierzchni około dziesięciu akrów, gdzie systemy napędowe wysokoenergetyczne i komory ciągu na pełną skalę poddawane były rygorystycznym testom. Dwa główne budynki zapewniały infrastrukturę niezbędną do systematycznej oceny wydajności silników.

Placówka funkcjonowała od 1957 do 1995, początkowo zarządzana przez National Advisory Committee for Aeronautics, a później przez NASA. Opracowała krytyczne silniki, w tym RL-10 dla rakiet Centaur i J-2 dla rakiet Saturn, obydwa kluczowe dla amerykańskich programów kosmicznych.

Inżynierowie i naukowcy tutaj przyczynili się znacząco do sukcesu załogowych misji Apollo i bezzałogowych programów eksploracji kosmosu.

Zakład został zaprojektowany do testów na poziomie morza i w symulowanych środowiskach dużych wysokości w celu oceny silników pod różnymi ciśnieniami atmosferycznymi. Było to operacyjne miejsce badawcze skoncentrowane na operacjach technicznych, a nie na dostępie dla odwiedzających.

Lokacja prowadziła równoczesnie testy zarówno na poziomie morza, jak i w symulowanych środowiskach wysokościowych, co pozwalało inżynierom zbierać dane dotyczące wydajności w pełnym zakresie warunków, jakim silniki byłyby poddane w przestrzeni kosmicznej. To podejście z dwiema komorami dostarczyło krytycznych danych walidacyjnych.

Lokalizacja: Ohio

Założenie: 1957

Część: Glenn Research Center

Współrzędne GPS: 41.40400,-81.86800

Najnowsza aktualizacja: 13 grudnia 2025 o 12:40