Eboracum

Eboracum było rzymskim osiedlem wojskowym nad brzegiem Ouse, zajmującym 20 hektarów z kamiennymi fortyfikacjami, koszarami dla żołnierzy i budynkami administracyjnymi. Układ opierał się na ortogonalnej siatce ulic organizującej wewnętrzne strefy dla dowódców i wojska.

Dziewiąty Legion założył tę garnizonową osadę w 71 r. n.e. jako strategiczną bazę kontrolującą północną Brytanię. Później stała się stolicą Britannia Inferior pod rządami Septymiusza Sewera i pozostawała siedzibą administracyjną Rzymu przez ponad trzy stulecia.

Rzymska nazwa wywodzi się z celtyckiego Eburacon, nawiązującego do cisów rosnących w okolicy. Legioniści i handlarze kształtowali życie w tym północnym posterunku wojskowym, który służył jako brama do dalszych podbojów.

Pozostałości znajdują się pod dzisiejszym York, a fragmenty rzymskiego muru oraz wieża Multiangular są dostępne w Museum Gardens. Odwiedzający powinni być przygotowani na nierówny teren i schody, ponieważ miejsce łączy różne historyczne poziomy.

Konstantyn Wielki otrzymał tutaj tytuł cesarski w 306 roku po śmierci ojca w lokalnej kwaterze głównej. Ta proklamacja uczyniła to miejsce punktem zwrotnym w historii Kościoła, ponieważ Konstantyn promował później chrześcijaństwo w całym cesarstwie.