Rear-front Memorial, Pomnik wojenny w Magnitogorsku, Rosja

Pomnik Rear-front stoi na 18-metrowym sztucznym wzniesieniu nad rzeką Ural, którego podstawę wzmocniono palami żelbetowymi. Dwie brązowe figury, robotnik i wojownik, trzymają wspólnie jeden miecz nad głowami: robotnik chwyta rękojeść i patrzy na wschód, w stronę huty w Magnitogorsku, a wojownik podtrzymuje klingę i patrzy na zachód. Kamienny kwiat z granitu karelskiego kryje wieczny ogień, a dwa trapezowe bloki wysokości człowieka noszą w płaskorzeźbie nazwiska mieszkańców Magnitogorska odznaczonych tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.

Pomnik został odsłonięty w 1979 roku i stanowi pierwszą część sowieckiej grupy trzyczęściowej łączącej Magnitogorsk, Wołgograd i Berlin symbolicznymi pomnikami miecza. Połączenie tych miast wyrosło z ich wspólnej historii wojennej.

Dwa granitowe trapezy o wysokości człowieka noszą w płaskorzeźbie nazwiska mieszkańców Magnitogorska odznaczonych tytułem Bohatera Związku Radzieckiego podczas wielkiej wojny ojczyźnianej. Od 9 maja 2005 r. dwie trójkątne sekcje wymieniają ponad 14 000 mieszkańców poległych w wojnie. Kamienny kwiat z granitu karelskiego kryje wieczny ogień.

Pomnik stoi na 18-metrowym sztucznym wzniesieniu nad brzegiem rzeki Ural, którego podstawę wzmocniono palami żelbetowymi. Rzeźba robotnika zwrócona jest na wschód, ku hucie w Magnitogorsku, a wojownika na zachód. Dwa trapezowe cokoły o wysokości człowieka noszą płaskorzeźbione nazwiska miejscowych Bohaterów Związku Radzieckiego; od 9 maja 2005 roku dwie trójkątne granitowe sekcje wymieniają ponad 14 000 mieszkańców poległych w wojnie.

Miecz łączy trzy pomniki, a nie trzy kraje: Magnitogorsk, gdzie jest wykuty; Kurhan Mamaja w Wołgogradzie, gdzie Matka Ojczyzna go wznosi; oraz park Treptow w Berlinie, gdzie Wyzwoliciel go opuszcza. Gazeta „Izwiestija” pisała o tej trylogii już w 1975 roku, cztery lata przed odsłonięciem pomnika w Magnitogorsku.