Plotinka, Zabytkowa tama w Jekaterynburgu, Rosja

Plotinka to zapora na rzece Iset w Jekaterynburgu, zbudowana z pni modrzewia i granitu, o długości 209 metrów, szerokości 42 metrów i wysokości 6,5 metra. Granitowa ściana oporowa zdobiona jest płaskorzeźbami, a na jej krawędziach stoją rzeźby symbolizujące umiejętności uralskich metalurgów. Wzdłuż osi zapory biegnie Prospekt Lenina, główna aleja miasta.

Budowę rozpoczęto w 1721 roku na polecenie Wasilija Tatiszczewa, przerwano z powodu braku zgody Kolegium Bergskiego i wznowiono w marcu 1723 roku po przybyciu Wilhelma de Gennina na Ural. Zapora została ukończona 11 września 1723 roku i napędzała nową Hutę Żelaza w Jekaterynburgu. W latach 30. XIX wieku poszerzono ją według projektu Michaiła Małachowa, w latach 1972–1973 oblicowano granitem, a w 1998 roku wzmocniono płytami betonowymi.

Mieszkańcy nazywają tamę i przyległy plac Plotinka. Od 1886 roku na tamie znajduje się park; ustawiono tam popiersia Piotra I i Katarzyny I, obalone przez żołnierzy w 1917 roku, a później zastąpione popiersiami pisarza Pawła Bazowa (1958) i autora Dmitrija Mamina-Sybiriaka (1987). Miejsce pozostaje tradycyjnym terenem publicznych uroczystości.

Korona tamy tworzy płaski ciąg komunikacyjny w osi alei Lenina, więc miejsce to się przemierza pieszo lub drogą, a nie ogląda z dołu. Przejście wykonane w 1998 roku w jednym z dawnych otworów bocznych łączy dolny taras parku historycznego z górnym pomostem. Granitowa okładzina z lat 1972-1973 i płaskorzeźby na murze oporowym najlepiej czytają się od strony wody.

Pierwotna fundamentacja z drewna modrzewia pod strukturą kamienną przetrwała ponad 300 lat, ujawniając przemyślane inżynierskie rozwiązania wczesnej rosyjskiej przemysłu. Niewielu odwiedzających zdaje sobie sprawę, że ta ukryta warstwa pokazuje, jak budowniczowie rozwiązywali problemy trwałości dzięki materiałom dostosowanym do surowego klimatu.