Ондрусовский монастырь, Monastyr prawosławny w Alavoine, Rosja.

Klasztor Ondrusowski wznosi się na wschodnim brzegu jeziora Ładoga, 25 km od Olonca. Jego kamienny sobór Ofiarowania Matki Bożej i cerkiew św. Mikołaja, obecnie w ruinie, zachowały się wraz z fundamentami muru z basztami i sześcioma budynkami mieszkalnymi. Teren zajmuje półwysep przy ujściu rzeki Aławojne.

Adrian z Ondrusowa, szlachcic, który został mnichem na Wałaamie, założył pustelnię u ujścia Olonki (Alavoine) na początku XVI wieku; pierwszym budynkiem był cerkiew św. Mikołaja. Car Iwan IV składał dary, a Adrian zginął w 1549 roku w drodze powrotnej z Moskwy, zabity przez chłopów. W latach 1572–1573 wojska szwedzkie Hermana Fleminga spaliły drewniane zabudowania; Katarzyna II zlikwidowała klasztor w 1764 roku, a od 1817 odbudowano go z datków Siemiona Czusowa i Andrieja Siergiejewa, podporządkowując Wałaamowi.

Nazwa pochodzi od karelskiej formy Ontros imienia założyciela Adriana. Mnisi mówili po karelsku, a nie po rosyjsku czy cerkiewnosłowiańsku, co czyniło ich popularnymi wśród miejscowej ludności, a Karelowie z Finlandii pielgrzymowali tutaj. Klasztor przechowywał stare ikony świętej Paraskiewy, świętych Sergiusza i Hermana z Wałaamu oraz cudowną ikonę świętego Mikołaja.

Klasztor leży na wschodnim brzegu jeziora Ładoga, około 25 km od Olonca; zachowały się ruiny cerkwi Wprowadzenia (letniej) i św. Mikołaja (zimowej), fundamenty muru z basztami oraz sześć budynków mieszkalnych. Terenem opiekuje się dziś pustelnia Mitrofana, więc dostęp należy uzgodnić z tą wspólnotą.

Klasztor nie jest już czynny: po 1917 roku zaprzestał działalności, a jego mnisi schronili się w klasztorze Wałaam na terytorium Finlandii. Od 2011 roku teren jest wydzierżawiony pustelni Mitrofanijewskiej. Zachowały się ruiny letniej cerkwi Ofiarowania i zimowej cerkwi św. Mikołaja, fundamenty muru z basztami oraz sześć budynków mieszkalnych.