Bell Tower, Solikamsk, Dzwonnica z 1713 roku w Solikamsku, Rosja.

Wieża Dzwonów w Solikamsku to wolnostojąca ceglana wieża zbudowana w 1713 roku w historycznym centrum Solikamska, przy ulicy Nabierieżnej 92. Jej podstawa to masywny, niemal sześcienny budynek z trzema pełnymi kondygnacjami z jednej strony i czterema niepełnymi z drugiej, gładko otynkowany i prawie pozbawiony dekoracji. Nad nim wznosi się ośmioboczna wieża z półkolumnami i trzema rzędami kokoszników, zwieńczona ośmioboczną iglicą z małą cebulastą kopułą i krzyżem. Wieża wyraźnie odchyla się od pionu i osiąga 60 metrów od podstawy do krzyża.

Zbudowana w 1713 roku jako dzwonnica soboru Spaso-Troickiego wieża miała początkowo okrągłą kopułę. W 1837 roku zastąpiono ją wysoką ośmioboczną iglicą zwieńczoną małą cebulastą kopułką i krzyżem. Drewniana konstrukcja iglicy zawaliła się w 1943 roku i została odbudowana w 1956 roku według projektu architekta F. M. Tolcinera, w dawnym kształcie, ale ze stalową konstrukcją.

Dzwon wieży, odlany w 1782 roku przez Grigorija Iwanowicza Wizgina z Czeboksar, wisiał w szerokich otworach łukowych dzwonnicy. Nad tymi łukami wznoszą się trzy rzędy kokoszników, stopniowanych łuków wspornikowych, a żebra ośmiobocznego trzonu mają półkolumny z małymi kapitelami. Mur pod łukami jest pomalowany na kilka kolorów.

Wieża stoi przy ulicy Nabierieżnej 92 w historycznym centrum, nad doliną rzeki Usołki. Jej podstawa, masywny, niemal sześcienny blok, mieściła niegdyś zarząd miasta, sąd i szkołę, a pomieszczenia są sklepione. Odchylenie od pionu widać z ulicy gołym okiem.

Wieża opiera się na masywnym, niemal sześciennym cokole, w którym mieściły się kolejno zarząd miasta, sąd i szkoła. Wewnątrz krzyżowe mury dzielą dolną bryłę na cztery równe kwadraty, każdy ze sklepionym pomieszczeniem; ukośne łuki nad sklepieniami dźwigają ośmioboczną wieżę — rozwiązanie śmielsze niż galeria zastosowana w cerkwi św. Mikołaja w Wielkim Ustiugu.