Łabynkyr, Chronione jezioro w Ojmiakonskim Ułusie, Republika Sacha, Rosja

Labynkyr to zbiornik wodny w rejonie Ojmiakoński w Republice Sacha, rozciągający się na ponad czterdzieści kilometrów kwadratowych i osiągający w niektórych miejscach głębokość przekraczającą pięćdziesiąt metrów. Otoczenie składa się ze skalistego terenu z rzadką roślinnością i szerokimi widokami na otaczające pasma górskie.

Pierwsza pisemna wzmianka o potworze jeziornym pochodzi od geologa Wiktora Twerdochlebowa, który 30 lipca 1953 r. zaobserwował duży poruszający się obiekt. W 1961 r. rozpoczęto pobieranie próbek okrzemek, które wykazało 79 gatunków. W 2005 r. ekspedycja telewizyjna zmapowała sonarem anormalny rów na dnie; w marcu 2013 r. nurkowie Dmitrij Sziller i Aleksander Gubin osiągnęli 59,6 m pod lodem.

Jakuci nazywają to stworzenie Diabłem z Łabynkyru: to ciemnoszare zwierzę o ogromnej paszczy, którego oczy dzieli odległość równa szerokości tratwy z dziesięciu bali. Według legend atakuje ludzi i zwierzęta i potrafi wyjść z wody. Pierwsza pisemna wzmianka pochodzi od geologa Wiktora Twerdochlebowa z 1953 roku.

Jezioro leży w ułusie Ojmiakońskim, blisko granic Kraju Chabarowskiego i obwodu magadańskiego. W marcu 2013 roku ekspedycja dotarła tam zmodyfikowanymi ciężarówkami KAMAZ jadącymi po lodzie; 30 km zajęło około 20 godzin. Zimą powietrze mierzono na -60 °C, gdy woda pozostaje w pobliżu +2 °C; latem może być 35 °C.

Środkowa wyspa jeziora, o średnicy około 30 m i wysokości 5–6 m, według mieszkańców znika czasem pod powierzchnią, choć poziom wody prawie się nie zmienia; efekt jest zapewne optyczny, jak miraż.