Divša monastery, Monaster prawosławny w Fruška Gora, Serbia

Klasztor Divša to prawosławny klasztor na zalesionym zboczu Fruški Gory w Serbii, zbudowany wokół kościoła pod wezwaniem Świętego Mikołaja, kwater mieszkalnych oraz pozostałości fundamentów dzwonnicy. Budynki są rozmieszczone blisko siebie w typowym układzie serbskiego klasztoru prawosławnego, z miejscami kultu i przestrzeniami do życia wspólnotowego obok siebie.

Tradycja przypisuje fundację klasztoru despotowi Jovanowi Brankoviciowi pod koniec XV wieku, a nie w 1401 roku. Najstarsze wiarygodne przekazy to źródła tureckie z lat 1566/1567, a cerkiew powstała prawdopodobnie w XVI wieku. W latach 1706–1923 Divšą zarządzał klasztor Kuveždin, oddalony o około 5 km na wschód; starą cerkiew na planie krzyża odnowiono w 1744 roku dzięki Petarowi Jovanoviciowi z Nowego Sadu, a w 1764 roku dodano nowy narteks z dzwonnicą i kaplicą powyżej. Oddziały ustaszy spaliły klasztor w 1944 roku i wysadziły dzwonnicę; w 1980 roku przywrócono go jako klasztor żeński.

Klasztor przechowuje rękopis Czterech Ewangelii z końca XV lub początku XVI wieku. Ikonostas został wyrzeźbiony w Nowym Sadzie w 1751 roku i namalowany przez Teodora Stefanova Gołogławca w latach 1753–1754; jego części przeniesiono do klasztoru Kuveždin, a później do Muzeum Sremu.

Przed wizytą warto zadzwonić, ponieważ klasztor jest aktywnym miejscem kultu i może nie być zawsze dostępny dla odwiedzających. Teren znajduje się na zalesionym zboczu, dlatego przydatne jest solidne obuwie, a odwiedzający powinni mieć zakryte ramiona i kolana.

Ikonostas wyrzeźbiono w Nowym Sadzie w 1751 r., a w latach 1753–1754 namalował go Teodor Stefanov Gologlavac. W czasie II wojny światowej ustasze wysadzili dzwonnicę i w 1944 r. spalili monaster; rozebrany ikonostas częściowo ocalał i trafił najpierw do Kuveždinu, a potem do Muzeum Sremu.